Σάββατο, 28 Απριλίου 2007

Stop this *******......




This heaven is MINE....


Δευτέρα, 9 Απριλίου 2007

Ακούραστος εργάτης....


Κυριακή, 8 Απριλίου 2007

Zorbas the Greek....

"Δοκίμασα να δώσω στον σύντροφό μου να καταλάβει τι είναι ιερός τρόμος:
-Είμαστε σκουληκάκια μικρά μικρά, Ζορμπά, αποκρίθηκα, απάνω σ' ένα φυλλαράκι γιγάντιου δέντρου.Το φυλλαράκι αυτό είναι η Γη μας. Τ' άλλα φύλλα είναι τ' αστέρια που βλέπεις να κουνιούνται μέσα στη νύχτα. Σουρνόμαστε απάνω στο φυλλαράκι μας, και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα. Τ' οσμιζόμαστε, μυρίζει, βρωμάει. Το γευόμαστε, τρώγεται. Το χτυπούμε, αντηχάει και φωνάζει σαν πράμα ζωντανό.
>>Μερικοί άνθρωποι, οι πιο ατρόμητοι, φτάνουν ως την άκρα του φύλλου. Από την άκρα αυτή σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος. Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας τον φοβερό γκρεμό, ακούμε ανάρια ανάρια τον θρο που κάνουν τ' άλλα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε τον χυμό ν' ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει την καρδιά μας. Κι έτσι σκυμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει...
Σταμάτησα. Ήθελα να πω: "Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει η Ποίηση",μα ο Ζορμπάς δε θα καταλάβαινε και σώπασα.
-Τι αρχίζει; ρώτησε ο Ζορμπάς με λαχτάρα. Γιατί σταμάτησες;
-... αρχίζει ο μεγάλος κίντυνος. Ζορμπά, είπα. Άλλοι ζαλίζουνται και παραμιλούν, άλλοι φοβούνται και μοχτούν να βρουν μιαν απάντηση, που να τους στηλώνει την καρδιά και λένε: <<Θεός>>. Άλλοι κοιτάζουν από την άκρα του φύλλου το γκρεμό ήσυχα, παλικαρίσια και λένε: <<Μου αρέσει>>."
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Νίκος Καζαντζάκης

Never dream Brazil again....



Δεν θα πας ΠΟΤΕ στην Βραζιλία
Το ξέρω....

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2007

Ζω ασκόπως....

"The persistence of memory", 1931, Salvador Dali

Επειδή πολλοί είπαν ότι ζω μια ζωή χωρίς ποιότητα....


Τρίτη, 3 Απριλίου 2007

Και μετά....

Οι λαβύρινθοι
που φτιάχνει ο χρόνος
εξαφανίζονται.
(Η ερημία
μένει μονάχα).
Η καρδιά,
κρήνη του πόθου,
εξαφανίζεται.
(Η ερημιά
μένει μονάχα).
Της αυγής η αυταπάτη
και τα φιλιά
εξαφανίζονται.
Η ερημιά
μένει μονάχα.
Μια κυματώδης
ερημιά.
Φ.Γκ.Λόρκα