The Beloved

''Άλλη μια μέρα ξημερώνει...
Υπάρχω ακόμα... (?)
Πότε δεν ένιωσα το κρύο τόσο έντονο...
Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα μπορέσω να φύγω...
Και δεν καταφέρνω να εξηγήσω γιατί σ' αγαπώ τόσο, τώρα που έφυγες...
Στέκομαι μέσα στη βροχή...
Άφησε με να σε ξεπεράσω...

Δε νομίζω ότι θα μπορέσω να αντέξω πια άλλη μια ξάγρυπνη νύχτα...
Να μπορούσα έστω ν' ανακαλύψω εκείνο το άπιαστο φως....
Σε μια ονειρεμένη γη, πέταξα για τα τρομαγμένα μάτια σου...
Ένα ατελείωτο πέταγμα οι σιωπηλοί λυγμοί μου...

Κάθε που κλείνω τα μάτια, το μυαλό μου καθαρίζει...
Κάθε που ονειρεύομαι, είσαι ξανά εδώ...
Σκέφτομαι πως ακόμα μου λες ψέματα και πως τα μάτια σου φέρνουν τον πόνο πίσω ξανά...
Για άλλη μια φορά δεν μπορώ να αντέξω αυτό που συμβαίνει...

Ό,τι κι αν ένοιωσα κάποτε, τώρα πια έχει χαθεί...
Το μέσα μου μπορεί και αναπνέει ελεύθερο ξανά...
Δε βλέπω το γιατί να συνεχίσω έτσι...
Αντίο... Ήρθε επιτέλους ο καιρός να φύγω....''

Anathema- The Beloved

Η παγωνιά που ζεσταίνει....

Άγρια μοναξιά ξημερώνει κι απόψε...
Έκοψα την ψυχή μου σε μικρά κομματάκια και τα μοίρασα παντού... σε άλλους έδωσα δάκρυα, σε άλλους χαρά.
Το αποτέλεσμα ήταν να μείνω ξανά στο τίποτα.
Μα ακόμα κι αυτό θέλω να το δώσω...
Γιατί το καλύτερο πράγμα που μπορείς να μοιραστείς είναι αυτό το υπέροχο τίποτα...
Μόνο αυτό μπορεί ν' ανθίσει μέσα στο χιόνι...




Σε δυο μέρες γίνομαι 19.
Ποτέ δεν συμφιλιώθηκα με τον χρόνο. Πάντα τον έβλεπα σαν εχθρό μου.
Πάντα είχε κάτι να πάρει.. τίποτα να δώσει...
Γιατί πάντα θα βλέπω εκείνα τα χαμένα καλοκαίρια της άγριας νιότης στην Κρήτη σαν ανοιχτές πληγές που θα μου θυμίζουν κάθε που αλλάζει ο καιρός έναν κόσμο που δεν πρόκειται να ζήσω...
...μια χαμένη Ατλαντίδα που έπρεπε να είχα πνίξει όσο ήταν καιρός...

(Anathema- Eternity II)

Ατλαντίς....

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα BAR αγκαλιά ξωτικά καθάρματα
μου 'χες πεί πως θα 'ρθείς και ήρθες
Ατλαντίς στο βυθό
φωτισμένα άρματα
Μπρός στα μάτια μου περνάνε
φωσφορίζουνε και πάνε


Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα BAR τα παιδιά σε κοιτάν ανύποπτα
με ρωτάν από που να ήρθες
δεν θα πώ ποτέ σε κανέναν ΤΙΠΟΤΑ
Μπρός στα μάτια μου περνάνε
φωσφορίζουνε και πάνε


Στις βιτρίνες που μου φέρνουν ζάλη
στις οθόνες που χτυπάνε τα κομπιούτερ γράμματα
καθρεφτίζεσαι μπροστά μου πάλι
Ατλαντίς στο βυθό φωτισμένα άρματα

(Ξύλινα Σπαθιά-Ατλαντίς)

Ποιος πονάει πιο πολύ... αυτός που φεύγει ή αυτός που μένει??

...στον κόσμο μου, ονειρεύομαι ότι ζούμε ακόμα μαζί...

θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά....

Αν φόβοι σέρνουν τυφλά την καρδιά σου
γίνε φωτιά και όρμησε προς την ανηφοριά
αν θεία μοίρα σού ανοίγει πληγές
άσε τον ήλιο να μπει απ τις ραγισματιές.

Γείρε στον ώμο μου, βγάλε φτερά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει.

Αν την ψυχή χώμα τη θεωρείς
τότε βαριές θα απλώνονται όλες σου οι μέρες
αν η αγάπη είναι ο φόβος που ενώνει
σαν μένεις μόνος σου, όρθιος να στέκεις στο κρύο.

Αν βρεις τη λάμψη και μια άγρια χαρά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει.

Αν ταπεινώνουν το μέσα σου οι μπόρες
ρούφηξε όλους τους τρόμους και κάνε τους ρίζες
αν στο σκοτάδι τις σκέψεις σου θρέψεις
φρόντισε να χεις με αλήθεια υφάνει τις λέξεις.

Σαν δυο μικρά, ασημένια πουλιά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
γείρε στον ώμο μου, βγάλε φτερά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει.

Διάφανα Κρίνα- Σε μια γη που ανατέλλει..
(Ότι πιο αισιόδοξο έχω ακούσει τελευταία..)

Έκλεισα την πόρτα στην μπόρα που ερχόταν..
κι έμεινα μέσα στο σπίτι, στην ασφάλεια και τη ζέστη.
Μα όχι για πολύ...
Ήδη από καιρό αυτά τα ερείπια δεν μπορούν να βαστήξουν γύρω μου...
Κι εγώ θα γίνω ο δυνατός άνεμος που θα τους δώσει την χαριστική βολή και θα τα ρίξει μια και καλή..


Ο Ήλιος θα ανατείλει πιο λαμπρός εκείνη τη μέρα...


...γιατί από τώρα μεθώ για κείνα τα απογεύματα Κυριακής που θα 'ρθουν και θα 'ναι μες στο φως!
Μόνο ο ουρανός μπορεί να μας πάρει τόσο μακριά...

"Ένα λεπτό κι είναι Αύριο..."

Πως να χωρέσει μια ζωή σε 24 ώρες που διαρκεί μια ημέρα;
Πως να χωρέσουν τόσες επιθυμίες σε μια άνοιξη;

Οι μέρες μου είναι άδειες..
..σαν να μην έχουν χρώματα τα όνειρα μου για να τις γεμίσουν.
Τα πάντα περνούν από μπροστά μου αδιάφορα..
..λες και τάχα δεν μπορώ ν' αναγνωρίσω πράγματα που αγαπούσα.
Κι όμως, ζητάω τόσο πολλά. Ακόμα...
Ίσως πιο πολλά από κάθε άλλη φορά.
Δεν μπορώ πλέον να ικανοποιηθώ με το μέτριο ή το λίγο.. ζητάω το απόλυτο...
Κι ας ξέρω πως δεν θα το αποκτήσω ποτέ..




Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό που νιώθω.. αλλά μπορώ να καταλάβω πως είμαι λίγο ευτυχισμένη.
Μάλλον..
Τίποτα δεν άλλαξε, όλα μένουν αδιάφορα ίδια. Παράξενο να μην με συγκινεί τίποτα.
Δεν μπορώ να καταλάβω που βρήκε η ευτυχία πρόσφορο έδαφος ν' ανθίσει... αν είναι ευτυχία..
Μπορεί να είναι αυτό το υπέροχο παγερό τίποτα που με γεμίζει τελικά..
Ξανά στο τίποτα... Ίσως και να μην έφυγα ποτέ...

(Διάφανα Κρίνα- Ένα λεπτό κι είναι αύριο)

Είναι απίστευτο το πόσο μπορεί να σε γαληνέψει ένας καθάριος γκρίζος ουρανός πάνω από μια πόλη που λατρεύεις! Η άνοιξη έχει έρθει πλέον για τα καλά και τα χελιδόνια πετούν ανέμελα γύρω, τραγουδώντας το τραγούδι της. Όλα αυτά αρκούν για να διώξουν δυνατές συγκινήσεις και συναισθήματα των τελευταίων ωρών, να σε γεμίσουν δύναμη για τον επικείμενο αποχωρισμό, καθώς και κουράγιο μέχρι την στιγμή της επιστροφής...

(Sigur Ros- Untitled #1)

Στη φωτογραφία είναι το Ναύπλιο, από το Ρολόι,
Κυριακή απόγευμα, λίγο πριν φύγουμε...

A song to keep us warm....

Έφυγα...
Μην με ρωτήσεις από που...
Μην με ρωτήσεις για που...
Δεν ξέρω...
Το μόνο που ξέρω είναι ότι έφυγα, ότι μου αρέσει και ότι δεν θέλω να γυρίσω...






Την φυλακή μου δεν μπορώ να την αφήσω όμως.
Ο νους μου φτερούγισε μακριά, μα το σώμα μου παραμένει πάντα εκεί. Κολλημένο, άρρωστο... Μοιρολατρικό.
Βλέπω από μακριά τους ανθρώπους να περνάνε μπροστά μου... Ποιος από αυτούς θα μπορούσε να μου ανοίξει; Να με πάρει μακριά... οπουδήποτε εκτός από εδώ.
Όταν έχεις δοκιμάσει την ελευθερία του νου έστω για μια φορά, σου είναι δύσκολο μετά να επιστρέφεις ξανά και ξανά πίσω.

Από τον κρύο Βορρά ακούγεται ένα τραγούδι... Μοναχικό, μα ξεχωριστό.
Αυτό θα με βοηθήσει να δραπετεύσω τάχα;
Τι γίνεται όταν όλοι σου λένε να κάνεις υπομονή και βλέπεις και ο ίδιος ότι αυτή είναι η μόνη σου επιλογή;
Τι γίνεται όταν αυτό σε σκοτώνει μέρα με την μέρα πιο πολύ;

(Radiohead- Exit music)

Wake... from your sleep
The drying of your tears
Today.. we escape
We escape.

Pack and get dressed
Before your father hears us
Before.. all hell.. breaks loose.

Breathe... keep breathing
Don't lose.. your nerve.
Breathe... keep breathing
I can't do this.. alone.

Sing us a song
A song to keep us warm
There's such a chill
Such a chill.

You can laugh
A spineless laugh
We hope that your rules and wisdom choke you
Now we are one
In everlasting peace

We hope that you choke.. that you choke
We hope that you choke.. that you choke
We hope that you choke.. that you choke

Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις;

(Γιατί απλά μερικά τραγούδια
όσα χρόνια κι αν περάσουν
παραμένουν μοναδικά...)

Μεγάλες αλήθειες...

σκέψεις μεθυσμένες με τζιν...
σκέψεις χαμένες σ΄ ένα καλοκαίρι που δεν λέει να ξεκολλήσει από την μνήμη μου, αν και ξέρω ότι είναι δύσκολο όλα αυτά να επαναληφθούν...
ο καπνός έχει αγκαλιάσει όλες τις αναμνήσεις μ' ένα αχνό περίβλημα, αφήνοντας τες ακαθόριστες, να με ακολουθούν συνεχώς, στοιχειώνοντας με...



... και αφέθηκα σ' έναν ύπνο που με πήγε πολύ μακριά. Κάθε άλλο παρά γαλήνια όνειρα με σκοτείνιασαν. Φαντάστηκα πράγματα που δεν έγιναν ποτέ. Μπλέχτηκα στα δίχτυα της φαντασίας. Ήταν και το Φεγγάρι που με πλάνεψε με το φως και τα παιχνίδια του... σαν παιδί κι αυτό, να ψάχνει μια χαμένη ρότα στα ουράνια μονοπάτια.
... ένιωσα να χάνω τον χρόνο. Άλλες φορές να περνάει και να μην με ακουμπάει κι άλλες φορές να μου φέρεται αλύπητα. Σαν να μεγάλωσα χρόνια ολόκληρα μέσα σε λίγους μήνες. Ήταν ο μόνος που μου φώναζε την αλήθεια κι αυτό ήταν που δεν μπορούσα ν' αντέξω πιο πολύ απ' όλα. Μα το μυαλό ποτέ δεν ξεκολλάει απ' τα παλιά, σαν παιδί που αρνείται να μεγαλώσει.
... κι ύστερα άρχισαν τα ταξίδια. Πάνω-κάτω, μπρος-πίσω όλη την ώρα. Είτε διανοητικά είτε πραγματικά ταξίδια στον χάρτη, ήταν ο μόνος τρόπος ν' αντέξω το γκρίζο του χειμώνα που εγκαταστάθηκε στην ψυχή μου, μαζί με την απουσία, οριστική ή μη, αγαπημένων μου ανθρώπων. Ήταν ο μόνος τρόπος για να συνεχίσω να αναπνέω σχεδόν κανονικά.



... κι ενώ είχα καταφέρει να πέσω σε κάτι σαν χειμερία νάρκη, να μην σκέφτομαι πολύ, ήταν στιγμές που το σώμα μου ξυπνούσε. Σαν σε όνειρο, ζητούσε όσα είχε χάσει. Και προσπαθούσε να τα πάρει.. Κι όσο μου λέγανε να μην μεθώ, τόσο εγώ αποφάσιζα να πίνω πιο πολύ, σαν να μην έπιαναν τα λόγια σ' αυτήν την διάθεση για μέθη! Προτιμούσα στον δικό μου πίνακα να βάλω τα δικά μου χρώματα, κι όχι δανεικά... Κι ας ήταν να μην πάρω καλλιτεχνικά πρωτεία!
... μόνο που με φόβιζε κάτι, κι ακόμα με φοβίζει... οι ψεύτικες μάσκες που φαντάζουν απαραίτητες, τα ειρωνικά χαμόγελα και οι δήθεν υποσχέσεις φιλίας... Όταν ο άλλος κοιτάζει πρώτα να σε αλλάξει για να φτάνεις στα μέτρα του, πως γίνεται να σε αγαπάει; Δεν κοιτάζω να είμαι ίδια με κανέναν, μόνο την αγάπη βάζω πάνω απ' όλα...





νότες μαγικές κι ένα τραγούδι μοιάζει να με πλησιάζει από μακριά.
μ' αρέσει... είναι το μοναδικό που μου 'χει μείνει τώρα που τα έχασα όλα.
θα 'ναι αυτό της άνοιξης, που ήρθε και επίσημα, παρά τα τελευταία κρύα.
την λατρεύω... πως θα μπορούσα αλλιώς;
...αφού είμαι παιδί της!

(Διάφανα Κρίνα- Μικρές αλήθειες)

Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου
να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά
έχει γεμίσει το μπουκάλι μου μ' αλήθειες
μα η καρδιά σου είναι ένα ψέμα απ΄ το βορρά

Ας ειν΄ τα χέρια σου, τα μάτια και η πνοή σου
Να μ΄ αγκαλιάζουν αιώνια ψεύτικα
Να με κοιτάζουνε φευγαλέα ερωτικά
Να ξεφυσάει η πνοή σου απ΄ το βορρά

Show....

έχεις παρατηρήσει πότε πόσο ο χτύπος της καρδιάς φαντάζει με το τικ τακ του ρολογιού;
σαν χαλασμένο χρονόμετρο...
ρυθμισμένο επίτηδες να μετράει αντίστροφα.
κάθε παλμός και ένα χαμένο δευτερόλεπτο...
σιωπηλή μες στο σκοτάδι... να προσπαθώ να ξεχωρίσω τι είναι δικό μου από αυτόν τον χτύπο και τι ξένο.



τι γρήγορα που περνά ο χρόνος;
χθες ήταν Νοέμβρης ακόμα... τότε που δεν χορταίναμε να τρέχουμε στις βροχές και το κρύο..
σήμερα είναι κιόλας Μάρτης... κι η σιωπή παλεύει ήδη να ρίξει το αχνό πέπλο της πάνω μας..
αύριο θα φτάσει ο ζεστός Ιούνης... το καλοκαίρι πάντα μου άρεσε... δεν είχα τίποτα να φοβηθώ σε αυτό!



μ' αυτές τις σκέψεις πέφτω για ύπνο...
μ' αυτές οδηγούμαι στα πιο τρελά όνειρα...
αν μπορούσα να κάνω πραγματικότητα έστω τα κοιμισμένα μου όνειρα θα ήμουν ευτυχισμένη!

(Beth Gibbons and Rustin Man- Show)

Όποιος ξεχνάει, ξεχνιέται.... (?)

(Midnight Choir- In the shadow of the circus)

φωτιά στο λιμάνι....

τα φώτα μιας πόλης...
μια βόλτα στο λιμάνι...
ένας νέος κόσμος...
μια νέα ευκαιρία να βρω το "σπίτι" που τόσο ψάχνω,
μα δεν βρίσκω πουθενά...

(πριν φύγω, όταν είπα στον αδερφό μου ότι θα πάω Θεσσαλονίκη, μου είπε.. "χαιρετίσματα στον Γιάννη". Γέλασα και τον κορόιδεψα γιατί δεν ήξερα ότι την επόμενη μέρα θα έτρωγα στο ίδιο σουβλατζίδικο με τον Αγγελάκα!)

κούφιο κεφάλι...
κούφιες σκέψεις που δεν λένε να βγουν...
μένουν ανολοκλήρωτες να αιωρούνται σε κάποια άβυσσο του νου...
ανικανοποίητες και οι περισσότερες επιθυμίες από κάποιο "εγώ" που δεν σταματάει να κοιτάζει τίποτα παρά μόνο το "εγώ" του...



ήρθε η άνοιξη... επιτέλους!
ας ελπίσουμε πως η κακή μου διάθεση θα επηρεαστεί από την μαγεία που σκορπάει στον αέρα η γύρη των ανθισμένων αμυγδαλιών...
πόσο με μάγευαν, αλήθεια, πάντα αυτά τα δέντρα!! χωρίς πράσινο... μόνο καφέ και ροζ..
ο χειμώνας έφυγε μ' έναν αναστεναγμό ανακούφισης..
θα φύγουν άραγε και τα χιόνια και η συννεφιά το ίδιο εύκολα;

(μετά από ένα τετραήμερο στην τρέλα του καρναβαλιού της Πάτρας,
λέω ν' ανηφορίσω προς την συμπρωτεύουσα...
θα τα πούμε σε μια βδομάδα!)

(Madrugada- Only when you 're gone)

A moment in time....

σημασία δεν έχει να κρατήσει κάτι για πάντα...
σημασία έχει ακόμα κι αυτήν την μοναδική στιγμή που διαρκεί
να το χαίρεσαι σαν να είναι το μοναδικό πράγμα που σου δίνει ζωή...
και μετά, σαν έρθει η ώρα του να φύγει από κοντά σου...
να το αφήσεις να πετάξει ελεύθερο...

μόνο έτσι η αγάπη σου γι' αυτό
θα μείνει αληθινή για πάντα...

(Anathema- A Simple Mistake)

a bird without wings...

σε λάθος ουρανό
διάλεξα ν' ανοίξω
τα φτερά μου....
είναι που κάτι
τέτοιες μέρες
η απουσία σου
με σκίζει...

(Monika- Not young in my youth)

Να με θυμάσαι...

εγώ ποτέ δεν έκλαιγα για κανέναν.
δεν συγκινόμουν εύκολα.
ήμουν κυνική, όλα τα έβλεπα με το ίδιο χρώμα.
όλοι πίστευαν ότι είμαι σκληρή κι αναίσθητη.
δεν είχα κανένα ρομαντισμό στην ψυχή μου.
τους είχα αφήσει όλους να πιστεύουν ότι δεν μπορεί να με στεναχωρήσει τίποτα.
...ούτε φιλία, ούτε έρωτας.
κι έπαιζα το παιχνίδι μου καλά.
γιατί μάλλον όλους τους είχα πείσει...




μόνο που καμιά φορά έκλαιγα για μένα.
πάντα κρυφά, δεν ήθελα να με βλέπουν οι άλλοι να κλαίω.
(ακόμα κι απ΄τον ίδιο μου τον εαυτό καμιά φορά κρυφά...
σαν να ντρεπόμουν και μένα.)
λες και τα δάκρυα θα έλεγαν όλα αυτά που δεν ήθελα να πω.
είναι σαν να εμφανίζεις την αδυναμία σου στο φως του Φεγγαριού.
είναι σαν να αφήνεις την ψυχή σου ανοιχτή να την διαβάσει ο καθένας.
και εγώ αυτό πάντα φοβόμουν.
πιο πολύ απ' όλα έτρεμα την απόρριψη.
...ν' απορρίψει κάποιος την ίδια μου την ψυχή, αυτό που πραγματικά είμαι.
γι' αυτό κλειδαμπάρωσα καλά την καρδιά μου και έκρυψα καλά το κλειδί σε μέρος που ξέρω μόνο εγώ.




μέχρι που ήρθε κάποιος και βρήκε το κλειδί.
άνοιξε την σκουριασμένη κλειδαριά.
αγκάλιασε την ψυχή μου μαζί με τις ουλές της.
και με έκανε επιτέλους να κλάψω για κάποιον άλλον εκτός από μένα.
όχι επειδή με πλήγωσε.
αλλά επειδή φεύγει...
έτσι το έφερε η ζωή.
και τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμια, χείμαρροι.
για πρώτη φορά τόσο απροκάλυπτα.
τίποτα δεν τα συγκρατούσε πια.
λες και περίμεναν καιρό για να ξεσπάσουν.
να τα παρασύρουν όλα στο πέρασμα τους.
να μην μείνει πίσω τίποτα που θυμίζει.
...τίποτα που πονάει.
μα δεν κατάφεραν να τα πάρουν όλα.
γιατί πάντα κάτι μένει πίσω.
ίσως το πιο μικρό... το πιο ασήμαντο... το πιο εύθραυστο...
πάντα αυτό που πονάει πιο πολύ απ' όλα.
αυτό που δεν το αγγίζει με τίποτα ο χρόνος.

Να με θυμάσαι...

(Σήμερα η πολύ καλή μου φίλη Δ. έφυγε για την Θεσσαλονίκη. Ένας νέος προορισμός θα γεμίζει τον χάρτη μου. Θα έχουμε 504 χιλιόμετρα να μας χωρίζουν πλέον. Κάθε ένα από αυτά ντυμένο και με μια ξεχωριστή ανάμνηση. Ίσα ίσα για ν' αντέξουμε μέχρι να βγει ο χειμώνας.)

Ορυχείο

Σου γράφω γεμάτη τρόμο μέσα από μιά στοά νυχτερινή

φωτισμένη από μιαν ελάχιστη λάμπα σα δαχτυλήθρα

ένα βαγόνι περνάει από πάνω μου προσεχτικά

ψάχνει τις αποστάσεις του μη με χτυπήσει

εγώ πάλι άλλοτε κάνω πως κοιμάμαι άλλοτε

πως μαντάρω ένα ζευγάρι κάλτσες παλιές

γιατί έχουν όλα γύρω μου παράξενα παλιώσει

Στο σπίτι

χτες

καθώς άνοιξα τη ντουλάπα έσβησε

γίνηκε σκόνη μ' όλα τα ρούχα της μαζί

τα πιάτα σπάζουν μόλις κανείς τ' αγγίξει

φοβάμαι κι έχω κρύψει τα πηρούνια και τα μαχαίρια

τα μαλλιά μου έχουν γίνει κάτι σα στουπί

το στόμα μου άσπρισε και με πονάει

τα χέρια μου είναι πέτρινα

τα πόδια μου είναι ξύλινα

με τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρά παιδιά

δεν ξέρω πώς γίνηκε και με φωνάζουν μάνα

Θέλησα να σου γράψω για τις παλιές μας τις χαρές

όμως έχω ξεχάσει να γράφω για πράγματα χαρούμενα

Να με θυμάσαι

Μίλτος Σαχτούρης (από τη συλλογή ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ- 1948)

Με πόσα βράδια να πληρώσω την μοναξιά που μου ανήκει;

Ποτέ δεν έβρισκα παρέα για να κοιτάζω το Φεγγάρι όταν είχε πανσέληνο...
Πάντα ήταν μοναχικά εκείνα τα ταξίδια μου στο απέραντο και το μαύρο του ουρανού.
καλύτερα.. το Φεγγάρι ήταν όλο δικό μου...
κρίμα όμως.. πάντα ήθελα να μοιραστώ αυτή τη σκέψη... απλά, κοίτα τι όμορφο που είναι το Φεγγάρι απόψε! Μόνο εμάς φωτίζει πάνω στη γη και κανέναν άλλον! Για μας στέκει εκεί ψηλά και χαμογελά...
... και ξαφνικά σκοτείνιασε και χάθηκαν με μιας όλα τ' αστέρια...




Όλα γύρω θολώνουν τώρα... Χειμώνας.. μακρύς και κρύος...
Οι δρόμοι που παίρνω τόσα χρόνια με φέρνουν πάντα στο μηδέν.
Με το μηδέν και το άπειρο, να συμφιλιωθούμε, λέει ο ποιητής.
Το δικό μου μηδέν είναι τεράστιο. Κάνει κύκλο γύρω μου. Με πιέζει... Με φυλακίζει... Αφήνει απ' έξω το άπειρο.




... Ώρα Ιούλιος, Αύγουστος... καλοκαίρι ξανά!
Κάθε καλοκαίρι διαφορετικό από το προηγούμενο, όλα αγαπημένα!
Χωρίς Πανσέληνο αυτή τη φορά.
Μα τι σημασία έχει τάχα;
Το Φεγγάρι είναι πάντα εκεί, αιώνια συντροφιά, ακόμα κι όταν δεν είναι ολόκληρο.
Πάλι μόνη να το κοιτάζω, όπως πάντα.




Οι αναμνήσεις μπερδεύονται στο χαμένο μυαλό μου.
Περιστατικά του χτες χτυπούν την πόρτα του σήμερα.
Και τρέχω πίσω, ακόμα πιο πίσω... σε αναμνήσεις που νόμιζα πως είχαν σβηστεί απ' το τετράδιο της μνήμης.
Πώς γίνεται να σ' αγαπάω και να σε μισώ ταυτόχρονα;
Αυτό με σένα ποτέ δεν το κατάλαβα...
Μήπως κατάλαβα και όλα τ' άλλα;
Να το πάλι... το μυαλό κόλλησε ξανά... Πάντα την έβρισκα να ξίνω παλιές πληγές (ποτέ ξεχασμένες). Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου... Μάλλον σαν τιμωρία που δεν έκανα αυτό που ήθελα τότε.



...με πόσα βράδια να πληρώσω την μοναξιά που μου ανήκει;




"κι έτσι για πάντα θα σαλπάρω
στην πλάτη του δικού σου ανέμου...
σαν να 'σουν όρκος να σε πάρω
που δεν θα πάταγα ποτέ μου..."

Bubblescape...

Πως θα καταφέρω να σταματήσω να σκέφτομαι για λίγο;
Έχω ανάγκη να καθαρίσει το μυαλό μου...
Γίνεται να κάθομαι στο παράθυρο μου και μόνο να κοιτάζω έξω;
...τα ακουστικά στα αυτιά, να μην με ενοχλεί κανένας παρά μόνο η μουσική...
και να μην σκέφτομαι τίποτα...
απλά να κάνω σαπουνόφουσκες για να περνάει η ώρα...

(..ίσως να το έκανα κι αυτό, αν η θέα απ' το παράθυρο μου δεν ήταν τόσο άθλια...)

(Placebo- Blind)

I've been digging a hole in the water for me and you...

σκέψεις που βασανίζουν το μυαλό όλη μέρα.
σκέψεις σκοτεινές και μύχιες, που δεν καταφέρνουν να επιβιώσουν ως το βράδυ.
βασικά... γράφω χωρίς να έχω κάτι να πω.
το στόμα μου στέγνωσε, τα χείλη μου μαράθηκαν, κι οι λέξεις που θα τα δρόσιζαν ακόμα να φανούν.




μέρες καταθλιπτικές και μαύρες. πέσαν ξανά όλα μαζεμένα.
ναι... θα μου περάσει πάλι.
όχι... να θυμηθώ να μην ξεχάσω αυτό που καιρό πασχίζω να ξεχάσω αλλά δεν πρέπει. Γιατί έτσι... ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ.
ζωντανεύουν ξανά μέσα μου κάτι χαζές φοβίες χωρίς να ξέρω το γιατί.
από αυτά τα ενοχλητικά παράσιτα που σου ροκανίζουν τα φτερά μέρα με τη μέρα και δεν τα παίρνεις είδηση παρά μόνο όταν στα αφήσουν λειψά.
μακάρι αυτές οι φοβίες να μπορούσαν να φύγουν μακριά μ' έναν αναστεναγμό, να χαθούν στον άνεμο σαν τ' απραγματοποίητα όνειρα μας.
...όμοιο μ' εκείνο τον αναστεναγμό που βγαίνει κάθε φορά αυθόρμητα μπροστά στα σύμβολα της περασμένης δόξας.
ακατανίκητη, ανυπέρβλητη θλίψη.
τάχα οι Άγγελοι δεν είναι εκεί ψηλά και κοιτάνε?
λίγη βοήθεια ζητάω.

(Midnight Choir-Will you carry me across the water?)