Χωρίς λέξεις: Δανάη

από το μωβ άστρο.

Έσβησε η Δανάη,έσβησε
μες στον κήπο της ξεψύχησε
ράγισε η καρδιά της ράγισε
άργησε η αγάπη άργησε
κι άνοιξε η ψυχή της άνοιξε
σκόρπισαν παντού τα όνειρα
χάθηκε η Δανάη χάθηκε
στης αβύσσου τα απόνερα
την πνοή της πήρε ο άνεμος
και ο ήλιος τα χρυσά μαλλιά
την κραυγή της πήρε ο ουρανός
και το δάκρυ πήρε η συννεφιά

Άνθισε ο κήπος άνθισε
μα η Δανάη πια δε φάνηκε
δάκρυσε η γη αρώματα
γέμισε ο κήπος χρώματα
Έσβησε η Δανάη,έσβησε
μες στον κήπο της ξεψύχησε
άργησε η αγάπη άργησε
ράγισε η καρδιά της ράγισε
την πνοή της πήρε ο άνεμος
και ο ήλιος τα χρυσά μαλλιά
την κραυγή της πήρε ο ουρανός
και το δάκρυ πήρε η συννεφιά

Forgotten dreams...

Κάποτε... θα είμαστε ελεύθεροι.
...ελεύθεροι να κυνηγήσουμε όλα αυτά τα όνειρα που μας στερούν τώρα.

Αλλά τι θα έχουμε χάσει μέχρι τότε στον δρόμο προς την ελευθερία;

Θα υπάρχουν όνειρα να μας δείχνουν τον δρόμο στο σκοτάδι;
Θα υπάρχει ζωή μέσα στην ψυχή μας;
Θα υπάρχει αυτή η λάμψη στα μάτια μας; (αν δεν έχει σβήσει ήδη...)

Hey you rotting in your alcoholic shell
Banging on the walls of your intoxicated mind
Do you ever wonder why you were left alone
As your heart grew colder and finally turned to stone

Did I punish you for dreaming?
Did I break your heart and leave you crying?
Do you ever dream of escaping...
Don't you ever dream of escaping?

Pathetic oblivion
Forgotten hopes buried in your soul's lonely grave
Pathetic oblivion
Remember how you were before you locked your heart away

(Γιατί όταν λέω ότι κουράστηκα, δεν θέλω πάλι "υπομονή", αλλά μια αγκαλιά... Τόσο δύσκολο είναι και δεν με καταλαβαίνει κανείς?)

In my dreams....

Τα πιο όμορφα όνειρα μου ήταν εκείνα που πέθαινα.
Κατάφερνα ν' αφήσω πίσω ό,τι με κρατούσε.
Κατάφερνα να χαιρετίσω ό,τι με πονούσε.
Ξέχναγα ακόμα κι ό,τι μ' αγαπούσε.
Ίσως να ήταν αυτός ένας τρόπος να προστατεύω τους αγαπημένους μου ανθρώπους από την αυτοκαταστροφικότητα μου.
Έβλεπα τα πάντα να σβήνουν πίσω μου και χαιρόμουν γιατί ήμουν ελεύθερη!
...η δύναμη να λες αντίο και να το εννοείς. Και μετά να μην γυρίζει το μυαλό πίσω ξανά.
Ποτέ!




Κι ύστερα έφευγα με συντροφιά τον αέρα, δεν ξέρω για που.
Μου άρεσε να περπατάω ξυπόλητη πάνω σε πράσινα κύματα.
Μου άρεσε να αγκαλιάζω τις γαλάζιες ιστορίες των δελφινιών.
Γνώριζα κι άλλους παράξενους ταξιδιώτες. Δεν έλεγα ποτέ από που ήρθα ούτε που πάω. Τους έλεγα μόνο την ιστορία μου κι άκουγα την δικιά τους. Μοιραζόμασταν λίγη ζωή και μετά χωρίζαμε.
...κάθε δάκρυ που δεν κύλησε κι ένα καινούριο αστέρι στον νυχτερινό ουρανό, ένα ολοκαίνουριο ανθισμένο λουλούδι.
(Φταίει τάχα που περισσεύουν τα δάκρυα αποχωρισμού στην αληθινή μου ζωή που είναι ο κόσμος μου τόσο σκοτεινός και γκρίζος??)
Ζωή καινούρια... χωρίς σύννεφα να κρύβουν το φεγγάρι.
Και τ' αστέρια φαίνονταν τόσο μικρά από εκεί πάνω...




Κι ύστερα τα βήματα με φέρναν πάλι σπίτι.
Και το όνειρο τελείωνε και ξυπνούσα ξανά.
Αλλά ήμουν χαρούμενη γιατί ήξερα ότι είχα πεθάνει.




In my dreams I'm dying all the time
As I wake its kaleidoscopic mind
I never meant to hurt you
I never meant to lie
So this is goodbye
This is goodbye

Tell the truth you never wanted me
Tell me

In my dreams I'm jealous all the time
As I wake I'm going out of my mind
Going out of my mind

Άγρια των άστρων μουσική...

"...Μ' όσα φύγαν, μ' όσα έχουν πια χαθεί
μ' ό,τι μέσα μου έχω ως τώρα περισώσει
ξεκινάω κάθε μέρα απ' την αρχή
τα μετράω και περιμένω να νυχτώσει..."

Γιάννη σ' ευχαριστούμε κι απόψε...

The Beloved

''Άλλη μια μέρα ξημερώνει...
Υπάρχω ακόμα... (?)
Πότε δεν ένιωσα το κρύο τόσο έντονο...
Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα μπορέσω να φύγω...
Και δεν καταφέρνω να εξηγήσω γιατί σ' αγαπώ τόσο, τώρα που έφυγες...
Στέκομαι μέσα στη βροχή...
Άφησε με να σε ξεπεράσω...

Δε νομίζω ότι θα μπορέσω να αντέξω πια άλλη μια ξάγρυπνη νύχτα...
Να μπορούσα έστω ν' ανακαλύψω εκείνο το άπιαστο φως....
Σε μια ονειρεμένη γη, πέταξα για τα τρομαγμένα μάτια σου...
Ένα ατελείωτο πέταγμα οι σιωπηλοί λυγμοί μου...

Κάθε που κλείνω τα μάτια, το μυαλό μου καθαρίζει...
Κάθε που ονειρεύομαι, είσαι ξανά εδώ...
Σκέφτομαι πως ακόμα μου λες ψέματα και πως τα μάτια σου φέρνουν τον πόνο πίσω ξανά...
Για άλλη μια φορά δεν μπορώ να αντέξω αυτό που συμβαίνει...

Ό,τι κι αν ένοιωσα κάποτε, τώρα πια έχει χαθεί...
Το μέσα μου μπορεί και αναπνέει ελεύθερο ξανά...
Δε βλέπω το γιατί να συνεχίσω έτσι...
Αντίο... Ήρθε επιτέλους ο καιρός να φύγω....''

Anathema- The Beloved

θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά....

Αν φόβοι σέρνουν τυφλά την καρδιά σου
γίνε φωτιά και όρμησε προς την ανηφοριά
αν θεία μοίρα σού ανοίγει πληγές
άσε τον ήλιο να μπει απ τις ραγισματιές.

Γείρε στον ώμο μου, βγάλε φτερά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει.

Αν την ψυχή χώμα τη θεωρείς
τότε βαριές θα απλώνονται όλες σου οι μέρες
αν η αγάπη είναι ο φόβος που ενώνει
σαν μένεις μόνος σου, όρθιος να στέκεις στο κρύο.

Αν βρεις τη λάμψη και μια άγρια χαρά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει.

Αν ταπεινώνουν το μέσα σου οι μπόρες
ρούφηξε όλους τους τρόμους και κάνε τους ρίζες
αν στο σκοτάδι τις σκέψεις σου θρέψεις
φρόντισε να χεις με αλήθεια υφάνει τις λέξεις.

Σαν δυο μικρά, ασημένια πουλιά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει
γείρε στον ώμο μου, βγάλε φτερά
θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
σε μια γη που ανατέλλει.

Διάφανα Κρίνα- Σε μια γη που ανατέλλει..
(Ότι πιο αισιόδοξο έχω ακούσει τελευταία..)

Έκλεισα την πόρτα στην μπόρα που ερχόταν..
κι έμεινα μέσα στο σπίτι, στην ασφάλεια και τη ζέστη.
Μα όχι για πολύ...
Ήδη από καιρό αυτά τα ερείπια δεν μπορούν να βαστήξουν γύρω μου...
Κι εγώ θα γίνω ο δυνατός άνεμος που θα τους δώσει την χαριστική βολή και θα τα ρίξει μια και καλή..


Ο Ήλιος θα ανατείλει πιο λαμπρός εκείνη τη μέρα...


...γιατί από τώρα μεθώ για κείνα τα απογεύματα Κυριακής που θα 'ρθουν και θα 'ναι μες στο φως!
Μόνο ο ουρανός μπορεί να μας πάρει τόσο μακριά...

Με πόσα βράδια να πληρώσω την μοναξιά που μου ανήκει;

Ποτέ δεν έβρισκα παρέα για να κοιτάζω το Φεγγάρι όταν είχε πανσέληνο...
Πάντα ήταν μοναχικά εκείνα τα ταξίδια μου στο απέραντο και το μαύρο του ουρανού.
καλύτερα.. το Φεγγάρι ήταν όλο δικό μου...
κρίμα όμως.. πάντα ήθελα να μοιραστώ αυτή τη σκέψη... απλά, κοίτα τι όμορφο που είναι το Φεγγάρι απόψε! Μόνο εμάς φωτίζει πάνω στη γη και κανέναν άλλον! Για μας στέκει εκεί ψηλά και χαμογελά...
... και ξαφνικά σκοτείνιασε και χάθηκαν με μιας όλα τ' αστέρια...




Όλα γύρω θολώνουν τώρα... Χειμώνας.. μακρύς και κρύος...
Οι δρόμοι που παίρνω τόσα χρόνια με φέρνουν πάντα στο μηδέν.
Με το μηδέν και το άπειρο, να συμφιλιωθούμε, λέει ο ποιητής.
Το δικό μου μηδέν είναι τεράστιο. Κάνει κύκλο γύρω μου. Με πιέζει... Με φυλακίζει... Αφήνει απ' έξω το άπειρο.




... Ώρα Ιούλιος, Αύγουστος... καλοκαίρι ξανά!
Κάθε καλοκαίρι διαφορετικό από το προηγούμενο, όλα αγαπημένα!
Χωρίς Πανσέληνο αυτή τη φορά.
Μα τι σημασία έχει τάχα;
Το Φεγγάρι είναι πάντα εκεί, αιώνια συντροφιά, ακόμα κι όταν δεν είναι ολόκληρο.
Πάλι μόνη να το κοιτάζω, όπως πάντα.




Οι αναμνήσεις μπερδεύονται στο χαμένο μυαλό μου.
Περιστατικά του χτες χτυπούν την πόρτα του σήμερα.
Και τρέχω πίσω, ακόμα πιο πίσω... σε αναμνήσεις που νόμιζα πως είχαν σβηστεί απ' το τετράδιο της μνήμης.
Πώς γίνεται να σ' αγαπάω και να σε μισώ ταυτόχρονα;
Αυτό με σένα ποτέ δεν το κατάλαβα...
Μήπως κατάλαβα και όλα τ' άλλα;
Να το πάλι... το μυαλό κόλλησε ξανά... Πάντα την έβρισκα να ξίνω παλιές πληγές (ποτέ ξεχασμένες). Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου... Μάλλον σαν τιμωρία που δεν έκανα αυτό που ήθελα τότε.



...με πόσα βράδια να πληρώσω την μοναξιά που μου ανήκει;




"κι έτσι για πάντα θα σαλπάρω
στην πλάτη του δικού σου ανέμου...
σαν να 'σουν όρκος να σε πάρω
που δεν θα πάταγα ποτέ μου..."

10’...

στο Σύνταγμα περιμένοντας μια φίλη...



...μια τυφλή γυναίκα με τα πιο λαμπερά μάτια που έχω δει ποτέ, φαινόταν σαν να "έβλεπε" ένα αόρατο φως,

...ένα κορίτσι ντυμένο στα πράσινα να ρίχνει στα περιστέρια πατάτες, ίσως κάποιον να περίμενε κι αυτή, ίσως πάλι και όχι,

...κι ένα τραγούδι να αναρωτιέται αν είσαι εδώ, εκεί, κάπου, οπουδήποτε...



Are you there?
Is it wonderful to know
All the ghosts...
All the ghosts...
Freak my selfish out
My mind is happy
Need to learn to let it go
I know you'd do no harm to me

But since you've been gone I've been lost inside
Tried and failed as we walked by the riverside
And I wish you could see the love in her eyes
The best friend that eluded you lost in time
Burned alive in the heat of a grieving mind

But what can I say now?
It couldn't be more wrong
Cos there's no one there
Unmistakably lost and without a care
Did we lose all the love that we could have shared
And its wearing me down
And its turning me round
And I can't find a way
Now to find it out
Where are you when I need you...

Are you there?

Γιάννης Αγγελάκας και οι Επισκέπτες...

...μετά από πολύ καιρό και πολλές αναβολές...
...ήρθαν οι Επισκέπτες!!
Τραγούδησαν Χωρίς κανόνα...
Άγρια τραγούδια.. Αιρετικά... Άγρια λόγια...
Σαν την Άγρια των άστρων μουσική που βρέχει όνειρα Όταν χαράζει...

"Από δω και πάνω στου γλεντιού το σαματά,
με ένα αστείο σάλτο ανεβαίνω.
Από δω και πάνω πεινασμένη μου καρδιά,
με χαρά και δάκρυα σε χορταίνω.

Από δω και πάνω δε ρωτάω άλλο πια
τι ζητώ που πάω και ποιος να ΄μαι.
Από δω και πάνω σταματώ τις προσευχές,
από δω και πάνω δε φοβάμαι."

Ο Σαδίκης στον κόσμο του, όπως πάντα... τέλειος!!
Ίσως ήταν η καλύτερη συναυλία του Αγγελάκα, απ' όσες έχω πάει μέχρι τώρα!

(Ντίνος Σαδίκης- Χωρίς κανόνα)

Temporary peace

Ξύπνησα με μια γλυκιά νοσταλγία σήμερα.
Ξανά...
Το μυαλό μου γέμισαν τα λόγια του...
"Υπάρχει μια έρημη γωνιά σ' αυτή τη γη, που τα χελιδόνια δεν φεύγουν ποτέ...
Αν πας το χειμώνα, θα τα βρεις εκεί... να περιμένουν στις ακτές και τους βράχους υπομονετικά να 'ρθει το καλοκαίρι. Γεμίζει ο αέρας γύρω και η θάλασσα από φωνές, φωνές πουλιών...
Κι η ψυχή σου θέλει να φωνάξει και αυτή μαζί τους, να την ακούσουν τα κύματα και ο αγέρας... Το γκρίζο του χειμώνα δεν ζει εκεί. Εκεί μόνο ζουν οι αναμνήσεις και τα χελιδόνια..."

Τα μάτια του έλαμπαν από μια απελπισμένη χαρά που δεν έσβηνε με τα χρόνια...
Ήξερε το μέρος που τα χελιδόνια δεν φεύγουν ποτέ...

(Anathema- Temporary Peace)

Διάφανα Κρίνα....

Κινήσανε πριν χρόνια σαν τα τρένα
που ολόφωτα διασχίζαν τα όνειρά τους
τρελά πουλιά με μάτια πληγωμένα
συντρόφευαν την άγρυπνη χαρά τους

Μεθύσανε σε μπαρ ναυαγισμένα
μ' αγγέλους που 'χαν χάσει τα φτερά τους
και μοιάζαν με παιδιά εγκατελειμμένα
που φτιάχναν βάρκες με τη χάρτινη καρδιά τους

Στο δρόμο συναντούσαν υπνοβάτες,
νεκρές ψυχές που αναζητούσαν τα κορμιά τους,
σκιάχτρα που ξεδιψούσαν μ' αυταπάτες,
τρελούς που κυνηγούσαν τη σκιά τους

Τις νύχτες κάτω από τ' άστρα που σπινθήριζαν
μέσα στην ρόδινη σιωπή του γαλαξία
Θυμόντουσαν το σπίτι που γεννήθηκαν
και μια σκυφτή στην κάμαρα οπτασία:
τη μοίρα τους που τους κοίταζε σαν ξένους

Κι ακούγανε φωνές που τους καλούσανε
και λέγανε τα μαύρα παραμύθια
τις ρίζες που τους κόψαν και πονούσανε
τη μοναξιά τη μόνη τους αλήθεια

(Διάφανα Κρίνα- Διάφανα Κρίνα)

(Αναγκαίο διάλειμμα στο τέλος μιας χρονιάς που κόντεψε να με τρελάνει...
Τα νεύρα μου θα εκτονωθούν στην Κρήτη και ελπίζω να μην επιστρέψουν και φέτος μαζί μου! Τα λέμε στο τέλος του μήνα.
Καλά να περνάτε!!!)

Στην "Ε"....

Όταν λείπει η έμπνευση...
πολλές φορές σε βοηθούν τα τραγούδια να εκφράσεις αυτό που θέλεις...

Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομα η κραυγή σου
Και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
Και κείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
Μα θα 'ναι αργά μεσάνυχτα και θα 'χεις κουραστεί

Όταν θ' αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
Και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
Στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου
Τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε θ' αγγίξεις το κορμί σου
Και το βρεις τσακισμένο απ'τις πληγές
Και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες ν' ακούσουν τη φωνή σου
Κι οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές

(Στην Κ- Παύλος Σιδηρόπουλος)

Θα 'ρθει ο καιρός που θα σπάσω τη πόρτα...
Κι η καρδιά μου στο φως θα χημίξει...
Θα φύγω μακριά...
Θα πετάξω ψηλά...
Θα πετάω σ' ασύλληπτα ύψη....

Και τότε πια δε μπορεί...
Αυτή η φτηνή, αυτή η χλωμή τιποτένια μου θλίψη...
Θα μείνει ορφανή,
Θα γυρνάει σα τρελή,
Θα ζητάει να με βρει,
Και δεν θα με βρίσκει...

Κι ούτε πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει...
Δεν πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει...

Οι πρώτες ρωγμές νομίζω πως έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται...


(Αγγελάκας- Θα 'ρθει ο καιρός που θα σπάσω την πόρτα)

Madrugada....

Συναυλία Madrugada σήμερα και αύριο και την Δευτέρα στην Θεσσαλονίκη..
Η γκαντεμιά μου φυσικά συνεχίζεται.. Μα καλά δεν τους είπαν για greek panellinies πριν έρθουν?? Ακριβώς στην μέση! Αν ήταν το επόμενο Σάββατο θα είχα τελειώσει και θα πήγαινα. Θα γιόρταζα εκεί πανηγυρικά το τέλος των εξετάσεων! Αλλά δεν είναι..
Το θετικό είναι ότι κάνουν τρεις συναυλίες και είναι sold out. Άρα μας πάνε. Άρα θα ξαναέρθουν.
Το αρνητικό είναι ότι δεν έχουν ακόμα κιθαρίστα. Άρα μπορεί να διαλυθούν. Άρα δεν θα ξαναέρθουν.

Σήμερα πρόκειται να ζήσω την απόλυτη παρακμή... Το αγαπημένο μου συγκρότημα έχει συναυλία και εγώ θα βλέπω κάπου Eurovision με τα αντικαταθλιπτικά (σοκολάτες) στο χέρι...

(Madrugada-Majesty)

Το μπλουζ του αποχωρισμού....

Παρακάτω είναι μια ιδέα για καινούριο παιχνίδι.
Οι διασκευές κλασικών (και όχι) τραγουδιών είναι συνήθως χειρότερες από το πρωτότυπο. Κάποιες άλλες πάλι το ξεπερνάνε.
Παρακάτω είναι ένα τραγούδι εκτελεσμένο αρχικά από τον Σιδηρόπουλο και πολλά χρόνια αργότερα από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη....

Το μπλουζ του αποχωρισμού

Απόψε πόσο μόνος να'μαι
Και συ να λείπεις μακριά
Σαν να'ναι τώρα το θυμάμαι
Το τελευταίο όταν μου πες έχε γεια

Ήτανε τρεις θυμάμαι Απριλη
Κάποια Δευτέρα ερωτική
Κι ήτανε κάπου προς το δείλι
Όταν δακρύσαμε στο τελευταίο φιλί

Μεγάλωσες μες στα σαλόνια και έμαθες
Στο πάρκο με τα περιστέρια
Με τον αλήτη που μπλέξες τι γύρευες
Αφρόψαρο στα φουσκονερια

Κάποτε κύλαγε το αίμα
Μέσα στις φλέβες μας καυτό
Τώρα συμβόλαιο με το ψέμα
Έχουμε κάνει εσύ εκεί και γω εδώ

Μ' αυτή τη νύχτα ώρα μια
Όπου κι αν είσαι θα αισθανθείς
Το κάλεσμα μου σαν μια υποψία
Μες στο σκοτάδι στα τυφλά να σε καλεί

Μεγάλωσες μες στα σαλόνια και έμαθες
Στο πάρκο με τα περιστέρια
Με τον αλήτη που 'μπλεξες τι γύρευες
Αφρόψαρο στα φουσκονερια

Σίγουρα η ηχογράφηση του Ιωαννίδη είναι πιο πρόσφατη και καλύτερη. Ίσως να είναι και το μοναδικό τραγούδι που μου αρέσει πραγματικά ο Ιωαννίδης. Η φωνή του Πρίγκιπα όμως είναι αξεπέραστη κατά τη γνώμη μου... Περιμένω και τις δικές σας απόψεις!

Πετώ το μπαλάκι στους... "dazed and confused", nathalie, if...igeneia, the bluelephant, spirit και σε όποιον άλλον θέλει φυσικά.

Τελευταίο ποτό με τον διάβολο....

Σου στέλνω αυτό το γράμμα βγαλμένο
Απ΄τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.
Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
Αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια
Αποζητώντας τα μέλη του στ΄απομεινάρια μιας θυσίας.
Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
Που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου
Θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
Και μ' αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα
Στα ερωτηματικά και τους τρόμους
Στα γράφω όλα αυτά , αυτή τη νύχτα
Καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
Και φυσάει μι' αργόσυρτη βροχή
Φορτωμένη μ΄αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
Και την ανία της ζωής... χωρίς εσένα

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω

Διάφανα Κρίνα

"Υπέροχο τίποτα...."

Κρύβω τους χρόνιους φόβους μου κάτω από το χαλί.
Με την παραμικρή κίνηση αναδύονται στην επιφάνεια,
ελεύθεροι,
τρομακτικοί...
Στήνουν χορό με τους εφιάλτες της μέρας
και στο φως του ήλιου γίνονται άσπροι, αμείλικτοι.
Στο πέρασμα του θανάσιμου χορού γίνονται όλα στάχτη...
Η πραγματικότητα γίνεται παράνοια,
οι φωνές των ανθρώπων απόμακρο βουητό
και τα όνειρα χάνονται απραγματοποίητα...

"Υπέροχο τίποτα, η ανάσα σου ζαλίζει
μα πάνω σου κρατιέμαι ζωντανός.
Υπέροχο τίποτα, η γλώσσα σου με σκίζει
αφήνοντας σημάδια που δεν σβήνει ο καιρός..."

"Έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές..."

Ο apsoy με κάλεσε σε νέο όμορφο παιχνίδι... (Τελικά η μπλογκοσφαιρα παίζει!!)

Πώς να πεις άραγε το "σ' αγαπώ"?? Κι αν είσαι αδέξιος με τις λέξεις? Αρχίζεις το τραγούδι..
Το οποίο δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να το βρω. Ο Αγγελάκας από την πρώτη στιγμή υπήρξε ο απόλυτος εκφραστής των συναισθημάτων μου: του πόνου, της χαράς, της λύπης,της αγάπης και του έρωτα..

Γονάτισα και ζήτησα απ' τα θλιμμένα σύννεφα
να λάμψουν, να ξεσπάσουν με βροχές,
κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας τ' άλλου τις πληγές

Μεθούσαμε και πίναμε απ' τα φιλιά που δίναμε
και σβήναν μία μία οι φωτιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα

ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,

κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.

Καλώ λοιπόν και εγώ να μας πουν το "σ' αγαπώ" μέσα από ένα τραγούδι:
τον "dazed & confused" (άλλο ένα παιχνίδι φτιαγμένο για το blog σου, τυχερέ..)
τον argy (για να μην λες ότι σε ξέχασα ξανά..)
την oneiroparmenh (βαρέθηκες να παίζεις??)
τον bluelephant
και τον raslowbap
(και φυσικά όποιον άλλον θέλει..)

love & poison δεν σου δίνω πρόσκληση επειδή ξέρω πως είσαι ξενέρωτος και δεν θες να παίζεις μαζί μας.. Καλά, καλά... αν αλλάξεις γνώμη παίξε και εσύ..

"Το φως του ήλιου...."

"....Θαρρώ πως πάτησα το πόδι μου στη γη
μια ακτίνα του ήλιου ακολουθώ,
τώρα σιωπή ανοίγω τα μάτια
κι έτσι τελειώνουν όλα
καθώς το φως του ήλιου.....

...το φως του ήλιου με ξυπνά...."

Σήμερα μετά από πολύ καιρό παρατήρησα ξανά πόσο φωτεινό είναι το φως του ήλιου.
Πόσο όμορφα μοιάζουν όλα κάτω από την λαμπρότητα του.
Ακόμα και αυτά που χτες μοιάζαν άσχημα.

Ολονυχτία με Τρύπες...

Μετά από πρόσκληση του spirit σε καινούριο μπλογκοπαιχνίδι, πρέπει να γράψω 3 τραγούδια που ξεχωρίζω. Δύσκολη δουλειά... Πώς να διαλέξεις ανάμεσα σε τόσα υπέροχα τραγούδια... Γι' αυτό αποφάσισα να βάλω μόνο Τρύπες! (Δικαιολογία έψαχνα δηλαδή να ανεβάσω πάλι τραγούδια από το αγαπημένο μου συγκρότημα!) Αρχίζουμε λοιπόν...

Τραγούδι Νο 1:

"Ακούω την Αγάπη"
Ακούω... τις θάλασσες και τα ποτάμια σου
Ακούω... το γέλιο ακούω το κλάμα σου
Τις μελωδίες που γεννιούνται στα σπλάχνα σου
Τις πολιτείες και τους ανθρώπους
που ταξιδεύουν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω... την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη και δεν ακούω τις σκέψεις μου

Ακούω... τους ήλιους και τους πλανήτες σου
Ακούω... τις χαρές σου ακούω τις λύπες σου
Τις αρμονίες που γεμίζουν τις νύχτες σου
Τους εραστές και τους τρελούς
που ξενυχτάν κάτω απ' το δέρμα σου
Ακούω... την αλήθεια σου κι' ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου γλυκαίνει το αίμα

Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη
Ακούω την Αγάπη και δεν ακούω τις σκέψεις μου

Τραγούδι Νο 2:

"Ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα..."

Σε θάβω και κλαίω κουρασμένη φωτιά
Το ξέρω πως φταίω που δεν υπάρχεις πια
Μα τώρα μπορώ να σωπαίνω μπορώ να γελάω
Μπορώ να πετάω με δυο σπασμένα φτερά
Μπορώ να πετάω με δυο διαλυμένα φτερά
Να σ' αγαπάω κι ας μην υπάρχεις πια

Μπορώ να σε βλέπω
Μπορώ να σ' ακούω
Μπορώ να σ' αγγίζω
Κι ας μην υπάρχεις πια

Σαν πέφτει η νύχτα όλα γλυκαίνουν στην ψυχή μου
Γίνοται οι φόβοι μου χαρούμενα σκιάχτρα
Στήνουν χορό μέσ' στο θεόρατο κελί μου
Μου τραγουδάει μια ξεκούρδιστη μπάντα
ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Σε θάβω και κλαίω ξοδεμένη φωτιά
Το ξέρω πως φταίω που δεν υπάρχεις πια
Μα τώρα μπορώ να θυμάμαι μπορώ να ξεχνάω
Μπορώ να πετάω με δυο σπασμένα φτερά
Μπορώ να πετάω με δυο διαλυμένα φτερά
Να σ' αγαπάω κι ας μην υπάρχεις πια

Μπορώ να σε φτάνω
Μπορώ να σε χάνω
Μπορώ να σ' αγγίζω
Κι ας μην υπάρχεις πια

Τραγούδι Νο 3:

"Γιορτή"

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
Κουρνιάζουν έξω απ' το κλεισμένο σου παράθυρο
Κι αν τα άφηνες θα ανοίγαν μια ρωγμή
Απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο
Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
Πάνω απ' τη στη στάχτη

Βαλε φωτιά σ' ό,τι σε καίει σ' ό,τι σου τρωει τη ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί
Είν' η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είν' η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή
Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο
κι αν τα άφηνες θα καιγαν τη σιωπή
και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο
Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
Πάνω απ' τη στη στάχτη

Βαλε φωτιά σ' ό,τι σε καίει σ' ό,τι σου τρωει τη ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί
Είν' η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είν' η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Βαλε φωτιά σ' ότι σε καιει σ' ότι σου τρώει τη ψυχή
Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί
Είν' η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είν' η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Είν' η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είν' η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Είν' η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είν' η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Υπέροχα τραγούδια, το καθένα ξεχωριστής σημασίας για μένα. Ελπίζω να αρέσουν και σε σας...
Δίνω την πρόσκληση στους...
"dazed & confused",baby lemonade, κώστα, love & poison, apsoy και σε όποιον άλλο θέλει...
...να ανεβάσουν κι αυτοί τα τραγούδια που ξεχωρίζουν...