Born on the Dark Side...

έχω μείνει
πολύ πίσω
στο κυνήγι της ευτυχίας.
φταίει μάλλον
που κάνω ξανά...
και ξανά...
και ξανά...
και ξανά...
και ξανά...
τα ίδια λάθη.

There, there's no room for craziness
There, there's no room for you and I
You and me baby were born on the dark side
And our love for a long hard ride

What's good about love
That's easily conquered?
What's good about love
That ain't gonna last?
What's good about love
That leaves you shattered?
Like windows broken by blast...

There, there's no way to freedom
There, there's no way for you and I
You and me baby were born on the dark side
And our love for a long hard ride
What's good about love
That moves too fast?
What's good about love
That pulls the trigger?
Before any questions are asked...

There, there's no way to freedom
There, there's no way for you and I
You and me baby were born on the dark side
And our love for a long hard ride
And our love for a long hard ride

(Midnight Choir- Long Hard Ride)

Βρέθηκα σ' έναν πόλεμο...

Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;
Γεννιέσαι κι από την πρώτη στιγμή σε γεμίζουν μ' ενοχές. Είναι πάντα εκεί, στενοί κατάσκοποι της ζωής σου, να μην σε αφήνουν ποτέ να σταθείς στα πόδια σου, στις δικές σου δυνάμεις.
Παίρνεις την πρώτη εναγώνια ανάσα σου κι όλοι μαζεύονται γύρω να δούνε αν την πήρες σωστά.
Μεγαλώνεις...
Οδηγείες, συμβουλές, άλλες ευγενικές, άλλες πιο χοντροκομμένες, σκληρές και απότομες. Αδιαφορούν για σένα, για τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου. Αρκεί να μάθεις να ζεις σωστά, να γίνεις σωστός άνθρωπος, να συμπεριφέρεσαι σωστά...
Μεγαλώνεις κι άλλο...
Ο κορσές που έδεσαν γύρω από το στήθος σου στενεύει. Κάθε ανάσα που παίρνεις είναι και πιο γρήγορη, πιο κοφτή, να χωράει μέσα σε συγκεκριμένα μέτρα... Αφού τα έκανες όλα σωστά πρέπει να ερωτευτείς και σωστά, όπως όλοι...
Μεγαλώνεις λίγο ακόμα...
Αρχίζεις να γκριζάρεις πριν την ώρα σου. Μα πως γίνεται να φθίνεις έτσι ξαφνικά; Αφού τα έκανες όλα σωστά! Θες κι άλλα να κάνεις ακόμα, τάχα; Πώς γίνεται αυτό; Στα έδωσαν όλα σωστά... Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν.


Αν για μια στιγμή λοξοδρομήσεις...
Αν έστω και για ένα δευτερόλεπτο περάσει από το στενό μυαλουδάκι σου η ιδέα να κάνεις κάτι διαφορετικό...
Αν για μια μόνο φορά στη ζωή σου θελήσεις να κάνεις κάτι για τον εαυτό σου, μόνο και μόνο επειδή βαρέθηκες να σε έχουν όλοι χεσμένο και θες επιτέλους εσύ να αλλάξεις κάτι...
...τότε αυτόματα ξεκινά το παιχνίδι της Ενοχής, τους κανόνες του οποίου πάντα φροντίζουν να φτιάχνουν οι άλλοι με περίσσια βία και θράσος.

(... επίτιμη παρουσία της ζωής σου,
κοσμική κυρία με όλη της την λάμψη,
σε κάνει πάντα να πιστεύεις ότι την έχεις καλέσει εσύ,
ενώ έρχεται συνέχεια απρόσκλητη...)

...το παραμύθι διαλύεται! Παύεις αυτόματα να είσαι σωστός!
Κακό πρότυπο...
Χαμένο κορμί...
Νέος με απεριόριστες δυνατότητες που δεν εκμεταλλεύτηκε...



Μένει μια ερώτηση ακόμα να με βασανίζει...

τι φοβάσαι πιο πολύ...
τη ζωή ή το θάνατο;

(Διάφανα Κρίνα- Βρέθηκα σ έναν πόλεμο)

Για ένα χαμόγελο...

Για ένα χαμόγελο...
Έστω για ένα μορφασμό...
Το πρόσωπο σου προσπαθεί, συσπάται, αλλοιώνεται αλλά και πάλι δεν τα καταφέρνεις.
Το αποτέλεσμα είναι κωμικοτραγικές γκριμάτσες.

Ο εγωισμός σου τα κατάφερε καλά για άλλη μια φορά.
Τώρα όμως στράφηκε εναντίον σου.
Συνήθιζες να κάνεις ότι θέλεις, να μην σκέφτεσαι κανέναν παρά μόνο την πάρτη σου, να έχεις την απαίτηση όλες σου οι επιθυμίες να γίνονται πραγματικότητα, να γκρινιάζεις για όλους και για όλα αν δεν σου κάναμε το χατίρι.
Τώρα βρέθηκες μόνη σ' ένα μίζερο κλουβί και ο δεσμοφύλακας δεν είναι άλλους παρά ο εαυτός σου.
Αλλά θα έπρεπε να ξέρεις ότι, ακόμα και σ' αυτήν την άδικη ζωή, καμιά φορά τιμωρούνται και οι "θύτες".
Κι εσένα αυτή θα είναι η τιμωρία σου. Να μην μπορέσεις ποτέ πια να γελάσεις!

(Anathema-Deep)

Σκοτεινά φεγγάρια...

χωρίς πολλά λόγια.
λες και οι λέξεις σταμάτησαν να βγαίνουν.
λες και τα χρώματα στέρεψαν.
αυτή ήταν και η αιτία της μικρής απουσίας μου.
...το κενό μέσα μου (και γύρω μου).
τα Σκοτεινά μου Φεγγάρια με στοίχειωσαν πάλι.
και βγάζουν αυτά ένα φως αρρωστημένο.. που τρώει σιγά σιγά την ψυχή.
σαν παράσιτο.

...νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω...
κι αυτή η αλήθεια
με σκοτώνει.

(Διάφανα Κρίνα- Έγινε η απώλεια συνήθεια μας)

Silence...

Όταν το χάλι του παρόντος σε καταπνίγει,
όταν η αδιαφορία των άλλων σου κόβει τα φτερά,
όταν κι ο ίδιος σου ο κακός εαυτός δεν σ' αφήνει ν' ανασάνεις...
τότε μοιραία το μυαλό σου γυρνάει προς τα παλιά...

σε ξάστερες νύχτες με φωτεινό ουρανό...
σε μεθυσμένες νύχτες που απλά παρακαλούσαμε να μην ξημερώσει κι ο χρόνος σαν να μας έκανε το χατίρι για λίγο και να κυλούσε απολαυστικά αργά...
σε δυο κερασμένα σφηνάκια πιο ευκολόπιοτα απ' τα υπόλοιπα...
σε ατελείωτες πρωινές βόλτες κάτω απ' τον ήλιο ή τα σύννεφα...
σε ατελείωτες μεσημεριανές βόλτες-συνέχεια των προηγούμενων...
σε θλιμμένα βλέμματα αποχωρισμού, ζεστές αγκαλιές και υποσχέσεις επιστροφής (σπάνια κρατώ τις υποσχέσεις μου, αυτές όμως δεν γινόταν να μην τις τηρήσω)...
σε απρόοπτα που αντί να μας χαλάνε το κέφι, το έφτιαχναν ακόμη περισσότερο...
σε ξαφνικές βροχές που έκαναν τις καρδιές μας να λαχανιάζουν και τις ψυχές μας να γεμίζουν με ομορφιά...
σε ευχάριστα παιδικά χαμόγελα και σε ακόμα πιο ευχάριστες παιδικές γκρίνιες...
στην πιο μεγάλη κρέπα του κόσμου που ποτέ δεν καταφέρναμε να φάμε ολόκληρη...
σε μια φιλία που γινόταν μέρα με τη μέρα πιο δυνατή...

...και σε κάτι που έχει τελειώσει και είναι δύσκολο να επαναληφθεί...


Δύσκολο... αλλά όχι ακατόρθωτο.
Γιατί όσο ζει η ελπίδα, πάντα θα περιμένουμε, μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή που οι ευτυχισμένες στιγμές του παρελθόντος θα ανθίσουν ξανά, μαζί με τα όνειρα μας.
Μένει ένα τραγούδι μόνο να μας θυμίζει τι ζήσαμε, το καλύτερο φάρμακο κατά της μιζέριας!

(Delirium-Silence)

Υ.Γ. Με όλη μου την καλή διάθεση προσπάθησα η τελευταία ανάρτηση της χρονιάς να μην είναι απαισιόδοξη, έτσι... για να βρει λίγη λιγότερη μαυρίλα ο νέος χρόνος μπαίνοντας εδώ... Ελπίζω να τα κατάφερα. Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους, γεμάτη μόνο αγάπη και χαρές!


update: 3/1/09...
{τοκ τοκ}
-ποιος είναι??
-έκπληξη!!!
-... (χμμ ν' ανοίξω.. να μην ανοίξω..?)
...ΜΠΑΜ.... (η περιέργεια έσκασε και άνοιξα!)

οι προσευχές μου μάλλον εισακούστηκαν από το νέο έτος, το οποίο μπήκε με τους καλύτερους οιωνούς! Η έκπληξη μυρίζει Ναύπλιο! Σε λίγες ώρες έχω ραντεβού με την τεράστια κρέπα και όλα τα υπόλοιπα! Και κάτι μου λέει ότι αυτή τη φορά θα είναι ακόμα καλύτερα!! Τα λέμε την Τετάρτη λοιπόν! Μέχρι τότε πολλά φιλάκια..
(Κάτι ξέρουν τελικά αυτοί που λένε ότι τα ωραία έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις.. κι ας μην τους πίστευα!)

Τσαλακωμένη πεταλούδα...

Μια πεταλούδα χόρευε μονάχη μέσα στην καταιγίδα.


Πεταλούδα μικρή, γιατί είναι τα φτερά σου τσακισμένα; (τη ρώτησε παραξενεμένος ο γερο-Βοριάς.)

Είχα μια αγάπη παλιά, του φώναξε εκείνη. Την πήρε ο χρόνος και την πέταξε μακριά, μαζί με τόσα άλλα. Γυρνώ εδώ κι εκεί, στον ήλιο και στο χιόνι, ρωτάω μήπως τη είδε κανείς.


Πεταλούδα όμορφη, γιατί πετάς μέσα στο κρύο;

Είχα τόσα όνειρα, ελπίδες κι επιθυμίες. Όμως φύσηξε αγέρας δυνατός, τα σκόρπισε όλα τριγύρω. Κομμάτια γίναν κι εγώ, ελάχιστη, έτρεξα να τα μαζέψω. Φύσηξε ακόμα πιο δυνατά! Και τα όνειρα μου σκόρπισαν παντού, σ' όλες τις γωνιές του κόσμου. Μα τα φτερά μου είναι αδύναμα. Πώς να πετάξω μέχρι εκεί;

Κι όμως, πετάς... Δεν φοβάσαι;

Δεν έχω τίποτα άλλο πια να χάσω!

Πεταλούδα μικρή, γιατί ξεθώριασαν τα χρώματα σου;

Κάποτε πετούσα ψηλά, να βλέπω τα λουλούδια, τη θάλασσα, τον ήλιο... Όμως μαζί μ' αυτά έβλεπα και τον πόλεμο, τον τρόμο και την φρίκη. Δεν μπορούσα τίποτα να κάνω, είμαι μόνο μια μικρή πεταλούδα! Έτσι, το μοβ έγινε γκρι, το κόκκινο καφέ, και το γαλάζιο μαύρο...


Μην χάνεις την ελπίδα, μικρή πεταλούδα. Και κυρίως, μην χάνεις την πίστη στον εαυτό σου! Ποιος είπε ότι ο μικρός είναι κι αδύναμος; Ψάξε γύρω κι είμαι σίγουρος πως θα βρεις κι άλλες πεταλούδες με ξεθωριασμένα φτερά! Κι αν προσπαθήσετε μαζί θα βρήτε ξανά τα χαμένα χρώματα σας!

(Τσαλακωμένη πεταλούδα- Λάκης Παπαδόπουλος)

Από τη μια έχουμε...
σπασμένες τζαμαρίες,
βανδαλισμένα καταστήματα,
καμένα αυτοκίνητα,
καμένα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια,
καταστροφές στη Νομική και στο Πολυτεχνείο,
καταστροφές σε όλη την Αθήνα,
αντίστοιχες καταστροφές και σε άλλες πόλεις, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Χανιά, Πάτρα, Βόλο, Λάρισα, Αγρίνιο...





από την άλλη έχουμε...
ένα δεκαπεντάχρονο παιδί που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από έναν μπάτσο.


Στο χέρι μας είναι το που θα στρέψουμε την προσοχή μας και με τι θα ασχοληθούμε.
Τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης βέβαια κρατάνε σταθερά τη γραμμή τους, όπως έκαναν πάντα, με σκοπό την παραπληροφόρηση.
Απλά όταν θα αθωωθούν οι δολοφόνοι, γιατί σίγουρα αυτό θα γίνει, να μην διαμαρτυρηθούμε. Να θυμηθούμε μόνο ότι, όταν έπρεπε, ασχολιόμασταν με τζαμαρίες.

...

Η ανάγκη για ήλιο γίνεται όλο και πιο πιεστική...
Είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης...

10’...

στο Σύνταγμα περιμένοντας μια φίλη...



...μια τυφλή γυναίκα με τα πιο λαμπερά μάτια που έχω δει ποτέ, φαινόταν σαν να "έβλεπε" ένα αόρατο φως,

...ένα κορίτσι ντυμένο στα πράσινα να ρίχνει στα περιστέρια πατάτες, ίσως κάποιον να περίμενε κι αυτή, ίσως πάλι και όχι,

...κι ένα τραγούδι να αναρωτιέται αν είσαι εδώ, εκεί, κάπου, οπουδήποτε...



Are you there?
Is it wonderful to know
All the ghosts...
All the ghosts...
Freak my selfish out
My mind is happy
Need to learn to let it go
I know you'd do no harm to me

But since you've been gone I've been lost inside
Tried and failed as we walked by the riverside
And I wish you could see the love in her eyes
The best friend that eluded you lost in time
Burned alive in the heat of a grieving mind

But what can I say now?
It couldn't be more wrong
Cos there's no one there
Unmistakably lost and without a care
Did we lose all the love that we could have shared
And its wearing me down
And its turning me round
And I can't find a way
Now to find it out
Where are you when I need you...

Are you there?

"Νιώθω σαν να με μαγέψανε..."

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την λογική από την παράνοια..
Πότε καταλαβαίνεις αν την πέρασες, πόσο πλησιάζεις, αν κοντεύεις να πέσεις;
Κι αν πέσεις, υπάρχει γυρισμός;
Οι Άγγελοι που τρέχουν να σε μαζέψουν απ' τον γκρεμό μη χτυπήσεις, σε πάνε πάνω πάλι, στη λογική, ή σε ταξιδεύουν πιο κάτω στον πάτο της παράνοιας?

Παράξενος καιρός.. το κρύο μοιάζει να παραλύει την σκέψη.
Κι η ώρα μοιάζει σαν να μην κυλάει πια. Ή κυλάει με τους δικούς της κανόνες...



Ποια τρελή μικρή νεράιδα με μάγεψε και έμεινα εδώ κολλημένη?
Σαν τους ιδιότροπους δείχτες του ρολογιού μου, που όλο λέω να το σπάσω κι όλο το ξεχνάω.
Δε βαριέσαι... άστο κι αυτό γι' αύριο...
Κάποτε θα έρθει κι αυτό το "αύριο" που έχω τόσο πολλά να κάνω.. δεν μπορεί!
Κάποτε θα βάλω αγώνα με την τρελή μικρή νεράιδα μου, να δούμε ποια θα πετάξει πιο ψηλά... Και υπόσχομαι, θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα τα παρατήσω στην μέση... Δεν ξέρω, κι ούτε με νοιάζει, αν θα νικήσω. Απλά δεν θα τα παρατήσω ξανά στη μέση...
Για το γαμώτο...

7 αλήθειες...

Ύστερα από πρόσκληση της zekia, πρέπει να αποκαλύψω 7 αλήθειες σχετικά με μένα...


1.Είμαι η Αγγελική, αλλά δεν ξέρω αν είμαι καλά.

2.Έδωσα πανελλαδικές τον Ιούνιο και πέρασα Ψυχολογία στην Αθήνα. Τώρα δεν ξέρω ποιος τρελός θα έρθει να τον ψυχολογήσω εγώ.. θα ‘ναι σίγουρα πραγματικά τρελός για να έρθει σε μένα. Θα δούμε σε 4-5 χρόνια (αν πάρω το πτυχίο φυσικά..)

3.Το αγαπημένο μου φαΐ είναι τα μακαρόνια. Οποιοδήποτε είδος μακαρονιών και με οποιονδήποτε τρόπο είναι μαγειρεμένα, ακόμα και σκέτα με τυρί! Μεγάλη λατρεία λέμε...

4.Βρίζω σαν λιμενεργάτης...

5.Αν έχω καλή παρέα, μπορώ να πάω μέχρι και σε κλαμπάκι με σκυλάδικα και να περάσω υπέροχα.

6.Το πιο πρόσφατο παρατσούκλι μου είναι ‘‘Διαμαντής’’! Τώρα μη με ρωτάτε πως βγήκε.. μεγάλη ιστορία. Πάντως, αν με δείτε στον δρόμο, φωνάξτε ‘‘Διαμαντής’’ και να δείτε που θα γυρίσω!

7.Μικρή δεν είχα πιπίλα, αλλά πιπιλούσα το δάχτυλο μου μέχρι που πήγα 8. Τότε ντρεπόμουν να το παραδεχτώ, τώρα το βρίσκω χαριτωμένο.


Όποιος θέλει μπορεί να συνεχίσει το παιχνίδι...

Απλά μια διαπίστωση...

Μια ζωή έψαχνα ανθρώπους να με συντροφεύουν, που να είναι ίδιοι με μένα.
Αυτό που λέμε.. αδελφές ψυχές, άνθρωποι πλασμένοι ο ένας για τον άλλον.
Να σκέφτονται όπως κι εγώ...
Να μπορώ να μοιραστώ πράγματα μαζί τους...
Να μην χρειάζεται να μιλήσω, να με καταλαβαίνουν από πριν...
Είμαι δύσκολος χαρακτήρας, δε λέω...
Και πάντα απογοητευόμουν, όπως είναι φυσικό!
Που να βρεις αυτόν που περιμένεις;
Που να βρεις το άλλο σου μισό σε τέτοιο κόσμο;
(Και δεν εννοώ πάντα τον έρωτα.. γιατί σε όποιον έχω πει αυτές τις σκέψεις τις έχει παρεξηγήσει!)
Αυτό που μου έλειπε είναι η συντροφικότητα...
...απλά ένας άνθρωπος που να είναι ΔΙΚΟΣ μου, με όλη την έννοια της λέξης!
...να νιώθεις ότι είσαι σημαντικός για κάποιον, χωρίς να έχεις κάνει κάτι σπουδαίο γι' αυτόν.




Πρόσφατα, μετά από μια τυχαία συζήτηση, ανακάλυψα πόσο λάθος ήμουν τόσα χρόνια!
Ανακάλυψα πως είχα ανθρώπους γύρω μου που ήταν πραγματικά ΔΙΚΟΙ μου.
Και πως κάποιος για να σε καταλάβει δεν είναι ανάγκη να είναι ίδιος με σένα...
...αρκεί μόνο να σε αγαπάει.
Και ήταν πολλοί αυτοί! Πιο πολλοί απ' ό,τι περίμενα δηλαδή...
Απλά δεν το είχα καταλάβει αυτό, επειδή ήταν διαφορετικοί με μένα στον χαρακτήρα.
Τόσα χρόνια αναζητούσα κάτι συγκεκριμένο κι αυτό με είχε τυφλώσει!
Τώρα πια που κοντεύω να τους χάσω, ξεκινάω έναν αγώνα δρόμου να κερδίσω κάτι που ποτέ δεν είχα...
Αν θες πες το φιλία, αν θες πες το κάπως αλλιώς... εμένα το ίδιο μου κάνει.
Αλλά πιστεύω πως δεν είναι αργά...
Μπορεί να έχασα πολύτιμο χρόνο, μπορώ να ξεκινήσω όμως από τον δεύτερο γύρο...
Δεν ξέρω...
Ο καιρός θα δείξει!!!
Τ' Αστέρια, το Φεγγάρι και οι Άνεμοι, πάντως, είναι για μια φορά με το μέρος μου!





Δεν είναι ανάρτηση αυτό... είναι απλά μια διαπίστωση...

(Nick Cave- Are you the one that I’ve been waiting for?)

127 Ψυχολόγοι...

...συνιστούν Δαφνί.. Αυτοί ξέρουν!

Παιχνιδάκι λοιπόν και πρέπει να απαντήσω τις παρακάτω ερωτήσεις...

Ακονίζουμε τα μολύβια μας και ξεκινάμε...

1)Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις;
Όλα!! Είμαι πολύ περίεργη και ευτυχώς που δεν είμαι γάτα!

2)Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά;
1- τον μπαμπά μου!

3)Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομα σου, τι όνομα θα διάλεγες;
Δεν θα άλλαζα, μου αρέσει το όνομα μου. Εντάξει.. αν μου έβαζαν το πιστόλι στον κρόταφο θα διάλεγα ένα όνομα λουλουδιού. Τριανταφυλλιά, ας πούμε, ή Γιασεμί.

4)Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου;
Δεν θέλω ταφόπετρα, θέλω λουλούδια από πάνω μου.. να γίνω και κάτι χρήσιμο!

5)Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει απόλυτα!
Δεν μου ταιριάζει κανένα απόλυτα.. οι ήρωες των παραμυθιών δεν είναι γκαντέμηδες όπως εγώ..

6)Διάλεξε καινούργιους γονείς!
Νομίζω ότι κι αυτοί που έχω τώρα μου κάνουν!

7)Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου!

Δεν έχω διάσημα λόγια, αλλά το πιο πρόσφατο motto μου είναι το ‘‘Κάνε τον χειμώνα καλοκαίρι!’’ του Κότσιρα. Για ευνόητους λόγους!

8)Αν ήσουν συγγραφέας ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος;
Ταξιδιωτικός οδηγός του Ναυπλίου!- δεν θα ήταν μυθιστόρημα!

9)Αν ήσουν αυτοκίνητο τι μάρκα θα ήσουν;

Καμία προτίμηση.. Προτιμώ τις μηχανές.

10)Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν;
Κάτι που να πετάει… αετός ή γεράκι.

11)Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;

Που ξέρω τι πρέπει να αλλάξω στη ζωή μου, αλλά διστάζω να το κάνω. Γενικά όμως προσπαθώ να μην μετανιώνω γι αυτά που κάνω και πιστεύω ότι το έχω καταφέρει μέχρι έναν βαθμό.

12)Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται.

Τίποτα συγκεκριμένο… μόνο για τις στιγμές γέλιου και αφασίας.

13)Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον;

Δεν ξέρω… ανάλογα τον κάποιο. Μάλλον όχι, αλλά θα έκανα ό,τι μπορούσα για να βοηθήσω κάποιον που με χρειάζεται.

Ανοιχτή πρόσκληση... Όποιος θέλει μπορεί να συνεχίσει το παιχνίδι.

Η ζωή είναι γλυκιά....


...και γίνεται ακόμα πιο γλυκιά όταν ακούς ένα μικρό παιδάκι να τραγουδάει αυτήν την φράση!

Όπου κι αν πάω πικρά βήματα μ' ακλουθάνε,
όπου γελάσω φρίκης μορφασμός μ' αντιγράφει,
κι αν τραγουδήσω η ζήλεια βρίζει, γελάει, δαγκώνει.

Κι ειν', αγάπη, αυτός ο ίσκιος που η ζωή μου 'χει δώσει:
ένα ρούχο αδειανό που πίσω μου κουτσαίνει
σα σκιάχτρο με χαμόγελο όλο αίμα.

Pablo Neruda

Long, cold winter....

Κάποιος μου ζωγράφισε έναν ήλιο και μου είπε να χαμογελάω περισσότερο.
Πήρα τον ήλιο και τον έβαλα να λάμπει στον γκρίζο ουρανό μου.
Δεν τα κατάφερε για πολύ... τα σύννεφα τον νίκησαν.
Τον πότισε η βροχή.
Έχασε την λάμψη του.
Ξέβαψαν τα χρώματα του και έγινε κίτρινο το χρώμα της βροχής.
Κατάντησε κι αυτός ένα νεκρό αστέρι...

Γιάννης Αγγελάκας και οι Επισκέπτες...

...μετά από πολύ καιρό και πολλές αναβολές...
...ήρθαν οι Επισκέπτες!!
Τραγούδησαν Χωρίς κανόνα...
Άγρια τραγούδια.. Αιρετικά... Άγρια λόγια...
Σαν την Άγρια των άστρων μουσική που βρέχει όνειρα Όταν χαράζει...

"Από δω και πάνω στου γλεντιού το σαματά,
με ένα αστείο σάλτο ανεβαίνω.
Από δω και πάνω πεινασμένη μου καρδιά,
με χαρά και δάκρυα σε χορταίνω.

Από δω και πάνω δε ρωτάω άλλο πια
τι ζητώ που πάω και ποιος να ΄μαι.
Από δω και πάνω σταματώ τις προσευχές,
από δω και πάνω δε φοβάμαι."

Ο Σαδίκης στον κόσμο του, όπως πάντα... τέλειος!!
Ίσως ήταν η καλύτερη συναυλία του Αγγελάκα, απ' όσες έχω πάει μέχρι τώρα!

(Ντίνος Σαδίκης- Χωρίς κανόνα)

Επισκέπτες

Από μικρή μου άρεσε να ταξιδεύω στον ουρανό.
Το άπειρο πάντα με μάγευε.
Όχι μόνο την νύχτα, αλλά και την μέρα...
...να χάνομαι στο γαλάζιο..
...να παίζω με τα σύννεφα..
...να τους δίνω σχήματα και μορφές που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να δει.. άλογα να τρέχουν σε αέρινες κούρσες, χαμογελαστά πρόσωπα, δελφίνια να πηδούν έξω απ' τα κύματα...


Αλήθεια... έχεις προσέξει ποτέ τα σύννεφα;
Έχεις δει τι φανταστικές μορφές μπορούν να πάρουν;
Σαν νησάκια μοιάζουν μέσα σε μια ατελείωτη αέρινη θάλασσα.
Κλείνεις τα μάτια κι ακούς τον ψίθυρο του αέρα... ακούς τα σύννεφα να σε καλούν...
Και ξαφνικά... ανεβαίνεις πάνω στο πιο μικρό, το πιο τρελό, το πιο παιχνιδιάρικο σύννεφο!
Και σε ταξιδεύουν όλα μαζί στον δικό τους κόσμο, κάπου που θα ήθελαν να πάνε όλοι αλλά κανένας δεν μπορεί, κάπου στο άπειρο...

Γιατί επισκέπτες είναι...
Ταξιδιώτες προς την χώρα των ονείρων...

(Γιάννης Αγγελάκας- Επισκέπτες)

Κι εγώ π' αγάπησα τόσο τη θάλασσα
Κι εγώ π' αγάπησα τα πλοία που σφυρίζουνε στη βραδινήν ομίχλη
Κι εγώ που ήμουνα πάντα ένα μαντίλι στο ψηλότερο κατάρτι
Κι εγώ π' αγκάλιασα το καθετί που πέρασε μπροστά μου
Αυτήν που ζητούσα δεν την συνάντησα ούτε στα πιο μεθυσμένα μου όνειρα.

Μανόλης Αναγνωστάκης

At the time of living decay....

βρώμα...
μια αφόρητη δυσωδία βγήκε από την γη να καλύψει τον ουρανό,
να κρύψει τ' άστρα, σαν μαύρο σύννεφο...
και ο μόνος ήχος που ακουγόταν πια ήταν φωνές κοράκων,
στρίγγες κραυγές,
εκκωφαντικά χάχανα,
παραπλανητικά χαμόγελα...
η όραση άρχισε να θολώνει,
η ακοή χάθηκε...
και παρέμεινε μόνο μια θολή αίσθηση της πραγματικότητας...
τα σώματα πια δεν άντεχαν το βάρος της συνείδησης,
καμπούριαζαν κι ακουμπούσαν στη γη...
λες και αυτή θα μπορούσε ν' ανοίξει,
να τ' αγκαλιάσει σαν μάνα,
να τα κρύψει...
στον καιρό της ζωντανής φθοράς...

(Anathema- Cries on the wind)