True or False??

Ύστερα από πρόσκληση της λυδίας...
...πρέπει να γράψω 4 προτάσεις σχετικά με μένα, μόνο μία όμως από αυτές θα είναι σωστή. Κι εσείς πρέπει να την βρείτε.

Λοιπόν, αρχίζουμε...

1. Έχω ένα εξοχικό στην Copa Cabana και τα τελευταία χρόνια περνάω εκεί τα καλοκαίρια μου.

2. Κοιμάμαι το πολύ 5 ώρες την ημέρα.

3. Ήμουν ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στο Φεγγάρι αλλά δεν θέλησα να το κάνω θέμα. Δεν μου αρέσει η δημοσιότητα...

4. Μικρή είχα ένα όνειρο να ταξιδέψω με μηχανή σε όλο τον κόσμο και να βγάζω φωτογραφίες τα μέρη που επισκέπτομαι.

Αλήθειες και ψέματα από τους... dazed & confused, nathalie, narita, iliaxtida, the bluelephant, desa και φυσικά όποιον άλλο θέλει...

Aggelika in the moon....
παντού υπάρχει ένας μύθος..

Madrugada....

Συναυλία Madrugada σήμερα και αύριο και την Δευτέρα στην Θεσσαλονίκη..
Η γκαντεμιά μου φυσικά συνεχίζεται.. Μα καλά δεν τους είπαν για greek panellinies πριν έρθουν?? Ακριβώς στην μέση! Αν ήταν το επόμενο Σάββατο θα είχα τελειώσει και θα πήγαινα. Θα γιόρταζα εκεί πανηγυρικά το τέλος των εξετάσεων! Αλλά δεν είναι..
Το θετικό είναι ότι κάνουν τρεις συναυλίες και είναι sold out. Άρα μας πάνε. Άρα θα ξαναέρθουν.
Το αρνητικό είναι ότι δεν έχουν ακόμα κιθαρίστα. Άρα μπορεί να διαλυθούν. Άρα δεν θα ξαναέρθουν.

Σήμερα πρόκειται να ζήσω την απόλυτη παρακμή... Το αγαπημένο μου συγκρότημα έχει συναυλία και εγώ θα βλέπω κάπου Eurovision με τα αντικαταθλιπτικά (σοκολάτες) στο χέρι...

(Madrugada-Majesty)

Lights in the sky...

Νιώθω πως οι μέρες της απαισιοδοξίας μου έχουν πια τελειώσει. Ή τουλάχιστον οι μέρες που η απαισιοδοξία με καθήλωνε. Γιατί δεν την ξεφορτώνεσαι και τόσο εύκολα. Πάντα κάτι μένει πίσω.
Η απαισιοδοξία, όπως και η μοναξιά, είναι όμορφα τσιμπούρια. Στην αρχή τις επιζητείς, τις ευχαριστιέσαι κιόλας καμιά φορά. Αλλά είσαι ήδη βαθιά μέσα στον βούρκο όταν συνειδητοποιήσεις την πραγματική σου κατάσταση. Η Ελευθερία-Ευτυχία-Αισιοδοξία ( ή όπως αλλιώς θες να την πεις..) είναι ακριβώς από πάνω και σου τείνει το χέρι της να σε βοηθήσει να βγεις στο φως. Κάθε κίνηση σου όμως σε τραβά όλο και πιο βαθιά στο βούρκο. Κι εκεί που η λάσπη έφτανε στην αρχή μέχρι τα γόνατα σου, τώρα την βλέπεις ξαφνικά να έχει φτάσει μέχρι τον λαιμό σου...
Η Αισιοδοξία πάντα νικά όμως. Είναι η μόνη δύναμη, εξάλλου, που έχει ο άνθρωπος στη ζωή. Αυτή και το χαμόγελο...
Τ' αστέρια νομίζω λάμπουν πιο πολύ εκείνη την πρώτη νύχτα της Ελευθερίας...

Τι έλεγα? Α ναι.. η απαισιοδοξία μας πέθανε. Την σκότωσα όταν άνοιξα το κουτάκι με τις μνήμες και έντρομη το βρήκα άδειο. Μνημόσυνα δεν έχει. Κανείς δεν θέλει (πρέπει) να την θυμάται...

(Ane Brun- Little lights)

Μηδέν...

Κύκλοι, κύκλοι, κύκλοι γύρω στο δωμάτιο. Πουθενά μια άκρη. Κοιτάζω το ταβάνι, έξω στο δρόμο... Όλα παλιά τα βρίσκω, κουραστικά ίδια. Αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει ποτέ. Κι αν αλλάξει, εγώ θα 'χω φύγει τότε...
Οι άνθρωποι ίδιοι κι αυτοί, άσχημοι όπως πάντα. Χωρίς πρόσωπο, εκφράσεις, συναισθήματα, αγάλματα άχρωμα με χίλιες μάσκες το καθένα.
Μουντζούρες στο χαρτί. Κι άλλες μουντζούρες, στους τοίχους, στον αέρα, στον ουρανό. Κρύψαν τον ήλιο! Μουντζούρες παντού, χωρίς αρχή και τέλος, ένα χάος, σαν την ζωή. Όχι, αυτή τέλος έχει, νόημα δεν έχει.

Μου πήρε χρόνια να καταλάβω ότι οι άνθρωποι αγαπάνε τα παραμύθια. Όχι... δεν έχουν φαντασία... απλοί ψεύτες είναι. Αν είχαν φαντασία τα παραμύθια τους θα ήταν όμορφα, θα μιλούσαν για μαγεμένους κόσμους και για ευτυχία.
Αν είχαν φαντασία τα παραμύθια τους θα είχαν αξιοπρέπεια, όχι εγωισμό...

Κλείνω τα μάτια κι επιστρέφω στον δικό μου κόσμο ξανά. Αν τα κλείσω σφιχτά, ίσως πιστέψω κιόλας πως χάθηκε αυτός. Το καλύτερο φάρμακο, αλλά δυστυχώς κρατάει λίγο...
Κι ακόμα αναρωτιέμαι πως μπορεί να ζήσει κανείς χωρίς φαντασία. Τα όνειρα δίνουν την αθανασία, όχι η πραγματικότητα...

(Anathema- Violence)

18

Γίνομαι 18 σήμερα.
Παρακαλώ μη πει κανείς "Χρόνια Πολλά", δεν είναι μέρα χαράς η σημερινή.
Τώρα αρχίζει ο αγώνας... Αγώνας για να ελευθερώσω επιτέλους το παιδί που φυλάκισα πριν χρόνια βαθιά μέσα μου και να το διατηρήσω ζωντανό σ' έναν κόσμο που δεν αγαπά τα παιδιά.

Δεν είναι μέρα χαράς η σημερινή....

Πιο βαθιά....

Βουτιά στα παγωμένα νερά της μοναξιάς.
Πιο βαθιά. Αντέχω. Πήρα μεγάλη ανάσα σήμερα.

Ο κόσμος μοιάζει άγνωστος ξανά και μεγάλος και άγριος.
Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που γελούν και αυτοί που πονούν. Οι πρώτοι γελούν με τους δεύτερους και οι δεύτεροι πονούν επειδή υπάρχουν οι πρώτοι. Η ευτυχία ανήκει φυσικά σε αυτούς που γελούν. Η "ευτυχία" εξαγοράζεται, ο πόνος όχι, είναι free!

Πιο βαθιά...
.
.
.

Αλλάζει ο κόσμος το 'πα? Το 'πα...
Ανακάλυψα καινούριους διαδρόμους σε αυτόν τον λαβύρινθο. Το παιχνίδι γίνεται πιο συναρπαστικό, δεν το περίμενα. Για την έξοδο ούτε λόγος. Δεν την ψάχνω καν. Ξεχάστηκε κι αυτή.

Πιο βαθιά...
.
.
.

Η παράνοια απέχει ένα βήμα από την λογική. Αλλά ποιος είναι τρελός και ποιος σώφρων? Ποιος θα το βρει? Αδιαφορώ... Εγώ βαφτίζω τρελό όποιον φοράει μάσκα και προσποιείται τον ευτυχισμένο. Εσύ βαφτίζεις εμένα τρελή που μιλάω μόνη μου και που ονειρεύομαι δυνατά και που δεν σου μοιάζω και...
Αηδίασα με τόση ασχήμια γύρω. Μα που την κρύψαν την Ομορφιά, γαμώτο? Γέμισε ο κόσμος μας "ευτυχισμένους".
Ας είναι... Αδιαφορώ και γι' αυτό. Το τέλος είναι πάντα το ίδιο.

Πιο βαθιά...
.
.
.

Πόσο ακόμα? Μέχρι που φτάνει? Έχει πάτο η μοναξιά?

Τα βλέπεις εκείνα τα ψηλά βουνά; Πίσω από αυτά είναι κρυμμένος ο παράδεισος μας. Μη σε φοβίζει το χιόνι, ούτε οι απότομες πλαγιές τους. Σκέψου μόνο πως πίσω από αυτά είναι ο παράδεισος που τόσο ποθήσαμε. Εξάλλου, ο ήλιος θα λιώσει το χιόνι και η άνοιξη θα γεμίσει τις πλαγιές με λουλούδια. Ο Παράδεισος που αφήσαμε θα παραμένει ίδιος όσα χρόνια κι αν περάσουν. Δεν λένε άλλωστε πως σταματάει ο χρόνος όταν είσαι ευτυχισμένος; Πως γίνεσαι ξανά παιδί και πως ο θάνατος πια δεν σε φοβίζει...
Εμείς όμως θα έχουμε αλλάξει βαθιά μέσα μας. Τα χρόνια θα φέρουν πόνο για τη ζωή που δεν ζήσαμε και για τον παράδεισο που ξεχάσαμε. Υπομονή.. Θα έρθει κάποτε και η δικιά μας ώρα για επιστροφή. Αρκεί να κρατήσουμε τον παράδεισο ζωντανό μέσα μας! Μέχρι τότε οι "φίλοι" θα φαντάζουν εχθροί πια στα μάτια μας, εγωιστικά τέρατα, ανάξιοι να τους χαρίσουμε και την παραμικρή ασήμαντη στιγμή μας. Η μαγεία των ξένων θα είναι πιο δυνατή, ικανή να ξυπνήσει μέσα μας τον πεθαμένο σπόρο της ζωής. Μαζί τους θα πορευτούμε, καινούρια αδέρφια στον άγνωστο δρόμο...

(Madrugada-Proxy)

Τι γίνεται όταν θέλεις να φύγεις από κάπου μα κάτι γλυκό σε τραβάει πίσω;
Κάτι μικρό, ανεπαίσθητο κι ασήμαντο, που με την δύναμη της φαντασίας μεταμορφώνεται σε τεράστιο και δυνατό. Ο χρόνος κυλάει γρήγορα μόνο όταν δεν το θέλουμε. Και λόγια όμορφα και ασήμαντα χάσανε για πάντα την ευκαιρία τους να ειπωθούν μόνο και μόνο επειδή τους έπαιξε άσχημο παιχνίδι ο χρόνος...

(Ένας ανορθόδοξος τρόπος να πω αντίο,
αφού ο χρόνος εμπόδισε τα λόγια...)

...πορτοκαλί ουρανός

Έχεις ονειρευτεί ποτέ ότι κολυμπάς σε έναν απέραντο πορτοκαλί ουρανό;
...ότι χορεύεις με τα κύματα στους ρυθμούς ενός παράξενου, εξωτικού τραγουδιού;
...ότι είδες τ' αστέρια να χαμογελούν περισσότερο απ' τον ήλιο;
Λυπάμαι που τα όνειρά σου σταματάνε την αυγή. Γιατί χάνεις έτσι τα πιο όμορφα όνειρα. Του πόνου και της φαντασίας τα παιδιά. Ζήσε λοιπόν στον κόσμο σου, αφού εκεί σου αρέσει και εκεί σου ταιριάζει. Ο κόσμος τον ονείρων πονάει πιο πολύ από τον πραγματικό αν δεν είσαι μυημένος..

Το μπλουζ του αποχωρισμού....

Παρακάτω είναι μια ιδέα για καινούριο παιχνίδι.
Οι διασκευές κλασικών (και όχι) τραγουδιών είναι συνήθως χειρότερες από το πρωτότυπο. Κάποιες άλλες πάλι το ξεπερνάνε.
Παρακάτω είναι ένα τραγούδι εκτελεσμένο αρχικά από τον Σιδηρόπουλο και πολλά χρόνια αργότερα από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη....

Το μπλουζ του αποχωρισμού

Απόψε πόσο μόνος να'μαι
Και συ να λείπεις μακριά
Σαν να'ναι τώρα το θυμάμαι
Το τελευταίο όταν μου πες έχε γεια

Ήτανε τρεις θυμάμαι Απριλη
Κάποια Δευτέρα ερωτική
Κι ήτανε κάπου προς το δείλι
Όταν δακρύσαμε στο τελευταίο φιλί

Μεγάλωσες μες στα σαλόνια και έμαθες
Στο πάρκο με τα περιστέρια
Με τον αλήτη που μπλέξες τι γύρευες
Αφρόψαρο στα φουσκονερια

Κάποτε κύλαγε το αίμα
Μέσα στις φλέβες μας καυτό
Τώρα συμβόλαιο με το ψέμα
Έχουμε κάνει εσύ εκεί και γω εδώ

Μ' αυτή τη νύχτα ώρα μια
Όπου κι αν είσαι θα αισθανθείς
Το κάλεσμα μου σαν μια υποψία
Μες στο σκοτάδι στα τυφλά να σε καλεί

Μεγάλωσες μες στα σαλόνια και έμαθες
Στο πάρκο με τα περιστέρια
Με τον αλήτη που 'μπλεξες τι γύρευες
Αφρόψαρο στα φουσκονερια

Σίγουρα η ηχογράφηση του Ιωαννίδη είναι πιο πρόσφατη και καλύτερη. Ίσως να είναι και το μοναδικό τραγούδι που μου αρέσει πραγματικά ο Ιωαννίδης. Η φωνή του Πρίγκιπα όμως είναι αξεπέραστη κατά τη γνώμη μου... Περιμένω και τις δικές σας απόψεις!

Πετώ το μπαλάκι στους... "dazed and confused", nathalie, if...igeneia, the bluelephant, spirit και σε όποιον άλλον θέλει φυσικά.

Φεύγω!!
Ταξίδι με τα δελφίνια σε άγνωστες θάλασσες και γαλαξίες!
Όποιος θέλει ακολουθεί!

Σκόρπιες λέξεις
από Τρύπια τραγούδια
Από μια ιδέα του Βασίλη

Τελευταίο ποτό με τον διάβολο....

Σου στέλνω αυτό το γράμμα βγαλμένο
Απ΄τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.
Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
Αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια
Αποζητώντας τα μέλη του στ΄απομεινάρια μιας θυσίας.
Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
Που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου
Θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
Και μ' αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα
Στα ερωτηματικά και τους τρόμους
Στα γράφω όλα αυτά , αυτή τη νύχτα
Καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
Και φυσάει μι' αργόσυρτη βροχή
Φορτωμένη μ΄αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
Και την ανία της ζωής... χωρίς εσένα

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω

Διάφανα Κρίνα

Τον τελευταίο καιρό είμαι αρκετά μπερδεμένη. Τα συναισθήματα μου λες και τρελάθηκαν. Δεν ανταποκρίνονται πια σε αυτό που θέλω να δώσω. Στεναχωριέμαι με πράγματα που κανονικά θα έπρεπε να τα αφήνω να περνούν απαρατήρητα. Άλλα πράγματα που θα έπρεπε να με γεμίζουν χαρά παραμορφώνονται και χάνουν την γλύκα τους.
Είμαι μπερδεμένη και με τους ανθρώπους. Για ακόμα μια φορά. Πάντα ήμουν δηλαδή. Πίσω από τα χαμόγελα κρύβονται πλαστικές μάσκες, αλύγιστες και ανέκφραστες. Τα βλέμματα είναι ψυχρά, κοιτάζουν χωρίς να βλέπουν. Και γύρω όλα είναι μια αχανής έρημος που πουθενά δεν υπάρχει ένα μέρος δροσερό που να μπορείς να κρυφτείς.
Δεν μπορώ να καταλάβω πως συνεχίζω να ασχολιέμαι με ανθρώπους που δεν έχουν πια τίποτα να μου δώσουν. Μάλλον αυτό είναι και το λάθος μου...

Θα μπω κι εγώ κάποτε στο κλουβί που υποσχέθηκα.
Μόνο σοκολάτες θα έχω για συντροφιά, για να γλυκαίνω τη θλίψη μου.
Και μια τρύπα θα ανοίξω για να μπαίνει το Φεγγάρι. Μοναδικός επισκέπτης και ευπρόσδεκτος.

The dark side of a dream....

Ναι… υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά ενός ονείρου.
Όταν αυτό τα κυριεύει όλα.
Όταν γίνεται η πραγματικότητα.
Όταν δεν ζεις την ζωή μόνο και μόνο για να την ζήσεις σε μια άρρωστη φαντασία όπως την θες.
Δεν λέω… ακούγεται δελεαστικό. Ένας κόσμος που τον διαμορφώνεις εσύ, στα δικά σου μέτρα. Η πάλη με το όνειρο και τις πιθανότητες πραγματοποίησης του είναι συναρπαστική. Τι γίνεται όμως όταν ο κόσμος προχωρά μα εσύ μένεις κολλημένος στο δικό σου κόσμο. Η άβυσσος είναι ένα βήμα μακριά. Ή πέφτεις και δεν ξαναβγαίνεις ποτέ ή ξυπνάς και συμβιβάζεσαι με έναν λιγότερο φανταστικό κόσμο, πικρό και επώδυνο.
Βλέπεις τα όρια του εαυτού σου μέσα από ένα τέτοιο δίλημμα. Ό,τι και να γίνει τον μαθαίνεις καλύτερα. Και τον έχεις σύμμαχο πια, όχι εχθρό…

"Υπέροχο τίποτα...."

Κρύβω τους χρόνιους φόβους μου κάτω από το χαλί.
Με την παραμικρή κίνηση αναδύονται στην επιφάνεια,
ελεύθεροι,
τρομακτικοί...
Στήνουν χορό με τους εφιάλτες της μέρας
και στο φως του ήλιου γίνονται άσπροι, αμείλικτοι.
Στο πέρασμα του θανάσιμου χορού γίνονται όλα στάχτη...
Η πραγματικότητα γίνεται παράνοια,
οι φωνές των ανθρώπων απόμακρο βουητό
και τα όνειρα χάνονται απραγματοποίητα...

"Υπέροχο τίποτα, η ανάσα σου ζαλίζει
μα πάνω σου κρατιέμαι ζωντανός.
Υπέροχο τίποτα, η γλώσσα σου με σκίζει
αφήνοντας σημάδια που δεν σβήνει ο καιρός..."

"Έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές..."

Ο apsoy με κάλεσε σε νέο όμορφο παιχνίδι... (Τελικά η μπλογκοσφαιρα παίζει!!)

Πώς να πεις άραγε το "σ' αγαπώ"?? Κι αν είσαι αδέξιος με τις λέξεις? Αρχίζεις το τραγούδι..
Το οποίο δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να το βρω. Ο Αγγελάκας από την πρώτη στιγμή υπήρξε ο απόλυτος εκφραστής των συναισθημάτων μου: του πόνου, της χαράς, της λύπης,της αγάπης και του έρωτα..

Γονάτισα και ζήτησα απ' τα θλιμμένα σύννεφα
να λάμψουν, να ξεσπάσουν με βροχές,
κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας τ' άλλου τις πληγές

Μεθούσαμε και πίναμε απ' τα φιλιά που δίναμε
και σβήναν μία μία οι φωτιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα

ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,

κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.

Καλώ λοιπόν και εγώ να μας πουν το "σ' αγαπώ" μέσα από ένα τραγούδι:
τον "dazed & confused" (άλλο ένα παιχνίδι φτιαγμένο για το blog σου, τυχερέ..)
τον argy (για να μην λες ότι σε ξέχασα ξανά..)
την oneiroparmenh (βαρέθηκες να παίζεις??)
τον bluelephant
και τον raslowbap
(και φυσικά όποιον άλλον θέλει..)

love & poison δεν σου δίνω πρόσκληση επειδή ξέρω πως είσαι ξενέρωτος και δεν θες να παίζεις μαζί μας.. Καλά, καλά... αν αλλάξεις γνώμη παίξε και εσύ..

123.... 6, 7, 8....

Μετά από πρόσκληση του love & poison (η οποία ήρθε στην καλύτερη στιγμή, καθώς βρισκόμουν στο απόλυτο αδιέξοδο σχετικά με το ποια θα είναι η επόμενη μου ανάρτηση!!!), πρέπει να γράψω από τη σελίδα 123 του πρώτου βιβλίου που θα βρω μπροστά μου (οκ.. μπορεί να ήταν και το δεύτερο) την 6η, την 7η και την 8η περίοδο...

...."Εκατό χρόνια μοναξιάς", Gabriel Garcia Marquez, σελίδα 123...

"Είναι αρκετά ηλίθιοι για να τον εκτελέσουν εδώ", είπε.
Ήταν τόσο σίγουρη ώστε είχε προβλέψει τον τρόπο με τον οποίο θ' άνοιγε την πόρτα για να τον αποχαιρετήσει κουνώντας του το χέρι.
"Δεν θα τον περάσουν από τους δρόμους", επέμενε ο Χοσέ Αρκάδιο, "με έξι φοβισμένους στρατιώτες και ξέροντας ότι ο κόσμος είναι έτοιμος για τα πάντα".


Σειρά έχουν η nathalie, ο ονειροφερμένος, η baby lemonade, το πνεύμα, η ονειροπαρμένη και όποιος άλλος θέλει..

Some friends from Brazil!! (part 2)

Η Βραζιλία έγινε πλέον μόνιμο καταφύγιο στα ταξίδια διαφυγής από την πραγματικότητα. Και πότε δεν ήταν δηλαδή!! Να μερικοί φίλοι από το τελευταίο μου "ταξίδι" εκεί! Πρόσωπα γελαστά ή θλιμμένα, με χαμόγελα ή δάκρυα, πονηρά και μαζί αθώα, όλα ίδια, κάτω από τον ίδιο λαμπρό ήλιο.


Update: Ξέχασα να σας συστήσω τις Βραζιλιάνες φίλες μου!! Love & poison, μετά από πολλές παρακλήσεις η επιθυμία σου έγινε πραγματικότητα!! Θύμισε μου όταν πάμε Βραζιλία να σου τις γνωρίσω!!