Τα βλέπεις εκείνα τα ψηλά βουνά; Πίσω από αυτά είναι κρυμμένος ο παράδεισος μας. Μη σε φοβίζει το χιόνι, ούτε οι απότομες πλαγιές τους. Σκέψου μόνο πως πίσω από αυτά είναι ο παράδεισος που τόσο ποθήσαμε. Εξάλλου, ο ήλιος θα λιώσει το χιόνι και η άνοιξη θα γεμίσει τις πλαγιές με λουλούδια. Ο Παράδεισος που αφήσαμε θα παραμένει ίδιος όσα χρόνια κι αν περάσουν. Δεν λένε άλλωστε πως σταματάει ο χρόνος όταν είσαι ευτυχισμένος; Πως γίνεσαι ξανά παιδί και πως ο θάνατος πια δεν σε φοβίζει...
Εμείς όμως θα έχουμε αλλάξει βαθιά μέσα μας. Τα χρόνια θα φέρουν πόνο για τη ζωή που δεν ζήσαμε και για τον παράδεισο που ξεχάσαμε. Υπομονή.. Θα έρθει κάποτε και η δικιά μας ώρα για επιστροφή. Αρκεί να κρατήσουμε τον παράδεισο ζωντανό μέσα μας! Μέχρι τότε οι "φίλοι" θα φαντάζουν εχθροί πια στα μάτια μας, εγωιστικά τέρατα, ανάξιοι να τους χαρίσουμε και την παραμικρή ασήμαντη στιγμή μας. Η μαγεία των ξένων θα είναι πιο δυνατή, ικανή να ξυπνήσει μέσα μας τον πεθαμένο σπόρο της ζωής. Μαζί τους θα πορευτούμε, καινούρια αδέρφια στον άγνωστο δρόμο...

(Madrugada-Proxy)

Τι γίνεται όταν θέλεις να φύγεις από κάπου μα κάτι γλυκό σε τραβάει πίσω;
Κάτι μικρό, ανεπαίσθητο κι ασήμαντο, που με την δύναμη της φαντασίας μεταμορφώνεται σε τεράστιο και δυνατό. Ο χρόνος κυλάει γρήγορα μόνο όταν δεν το θέλουμε. Και λόγια όμορφα και ασήμαντα χάσανε για πάντα την ευκαιρία τους να ειπωθούν μόνο και μόνο επειδή τους έπαιξε άσχημο παιχνίδι ο χρόνος...

(Ένας ανορθόδοξος τρόπος να πω αντίο,
αφού ο χρόνος εμπόδισε τα λόγια...)

...πορτοκαλί ουρανός

Έχεις ονειρευτεί ποτέ ότι κολυμπάς σε έναν απέραντο πορτοκαλί ουρανό;
...ότι χορεύεις με τα κύματα στους ρυθμούς ενός παράξενου, εξωτικού τραγουδιού;
...ότι είδες τ' αστέρια να χαμογελούν περισσότερο απ' τον ήλιο;
Λυπάμαι που τα όνειρά σου σταματάνε την αυγή. Γιατί χάνεις έτσι τα πιο όμορφα όνειρα. Του πόνου και της φαντασίας τα παιδιά. Ζήσε λοιπόν στον κόσμο σου, αφού εκεί σου αρέσει και εκεί σου ταιριάζει. Ο κόσμος τον ονείρων πονάει πιο πολύ από τον πραγματικό αν δεν είσαι μυημένος..

Το μπλουζ του αποχωρισμού....

Παρακάτω είναι μια ιδέα για καινούριο παιχνίδι.
Οι διασκευές κλασικών (και όχι) τραγουδιών είναι συνήθως χειρότερες από το πρωτότυπο. Κάποιες άλλες πάλι το ξεπερνάνε.
Παρακάτω είναι ένα τραγούδι εκτελεσμένο αρχικά από τον Σιδηρόπουλο και πολλά χρόνια αργότερα από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη....

Το μπλουζ του αποχωρισμού

Απόψε πόσο μόνος να'μαι
Και συ να λείπεις μακριά
Σαν να'ναι τώρα το θυμάμαι
Το τελευταίο όταν μου πες έχε γεια

Ήτανε τρεις θυμάμαι Απριλη
Κάποια Δευτέρα ερωτική
Κι ήτανε κάπου προς το δείλι
Όταν δακρύσαμε στο τελευταίο φιλί

Μεγάλωσες μες στα σαλόνια και έμαθες
Στο πάρκο με τα περιστέρια
Με τον αλήτη που μπλέξες τι γύρευες
Αφρόψαρο στα φουσκονερια

Κάποτε κύλαγε το αίμα
Μέσα στις φλέβες μας καυτό
Τώρα συμβόλαιο με το ψέμα
Έχουμε κάνει εσύ εκεί και γω εδώ

Μ' αυτή τη νύχτα ώρα μια
Όπου κι αν είσαι θα αισθανθείς
Το κάλεσμα μου σαν μια υποψία
Μες στο σκοτάδι στα τυφλά να σε καλεί

Μεγάλωσες μες στα σαλόνια και έμαθες
Στο πάρκο με τα περιστέρια
Με τον αλήτη που 'μπλεξες τι γύρευες
Αφρόψαρο στα φουσκονερια

Σίγουρα η ηχογράφηση του Ιωαννίδη είναι πιο πρόσφατη και καλύτερη. Ίσως να είναι και το μοναδικό τραγούδι που μου αρέσει πραγματικά ο Ιωαννίδης. Η φωνή του Πρίγκιπα όμως είναι αξεπέραστη κατά τη γνώμη μου... Περιμένω και τις δικές σας απόψεις!

Πετώ το μπαλάκι στους... "dazed and confused", nathalie, if...igeneia, the bluelephant, spirit και σε όποιον άλλον θέλει φυσικά.

Φεύγω!!
Ταξίδι με τα δελφίνια σε άγνωστες θάλασσες και γαλαξίες!
Όποιος θέλει ακολουθεί!

Σκόρπιες λέξεις
από Τρύπια τραγούδια
Από μια ιδέα του Βασίλη

Τελευταίο ποτό με τον διάβολο....

Σου στέλνω αυτό το γράμμα βγαλμένο
Απ΄τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.
Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
Αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια
Αποζητώντας τα μέλη του στ΄απομεινάρια μιας θυσίας.
Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
Που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου
Θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
Και μ' αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα
Στα ερωτηματικά και τους τρόμους
Στα γράφω όλα αυτά , αυτή τη νύχτα
Καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
Και φυσάει μι' αργόσυρτη βροχή
Φορτωμένη μ΄αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
Και την ανία της ζωής... χωρίς εσένα

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω

Διάφανα Κρίνα

Τον τελευταίο καιρό είμαι αρκετά μπερδεμένη. Τα συναισθήματα μου λες και τρελάθηκαν. Δεν ανταποκρίνονται πια σε αυτό που θέλω να δώσω. Στεναχωριέμαι με πράγματα που κανονικά θα έπρεπε να τα αφήνω να περνούν απαρατήρητα. Άλλα πράγματα που θα έπρεπε να με γεμίζουν χαρά παραμορφώνονται και χάνουν την γλύκα τους.
Είμαι μπερδεμένη και με τους ανθρώπους. Για ακόμα μια φορά. Πάντα ήμουν δηλαδή. Πίσω από τα χαμόγελα κρύβονται πλαστικές μάσκες, αλύγιστες και ανέκφραστες. Τα βλέμματα είναι ψυχρά, κοιτάζουν χωρίς να βλέπουν. Και γύρω όλα είναι μια αχανής έρημος που πουθενά δεν υπάρχει ένα μέρος δροσερό που να μπορείς να κρυφτείς.
Δεν μπορώ να καταλάβω πως συνεχίζω να ασχολιέμαι με ανθρώπους που δεν έχουν πια τίποτα να μου δώσουν. Μάλλον αυτό είναι και το λάθος μου...

Θα μπω κι εγώ κάποτε στο κλουβί που υποσχέθηκα.
Μόνο σοκολάτες θα έχω για συντροφιά, για να γλυκαίνω τη θλίψη μου.
Και μια τρύπα θα ανοίξω για να μπαίνει το Φεγγάρι. Μοναδικός επισκέπτης και ευπρόσδεκτος.

The dark side of a dream....

Ναι… υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά ενός ονείρου.
Όταν αυτό τα κυριεύει όλα.
Όταν γίνεται η πραγματικότητα.
Όταν δεν ζεις την ζωή μόνο και μόνο για να την ζήσεις σε μια άρρωστη φαντασία όπως την θες.
Δεν λέω… ακούγεται δελεαστικό. Ένας κόσμος που τον διαμορφώνεις εσύ, στα δικά σου μέτρα. Η πάλη με το όνειρο και τις πιθανότητες πραγματοποίησης του είναι συναρπαστική. Τι γίνεται όμως όταν ο κόσμος προχωρά μα εσύ μένεις κολλημένος στο δικό σου κόσμο. Η άβυσσος είναι ένα βήμα μακριά. Ή πέφτεις και δεν ξαναβγαίνεις ποτέ ή ξυπνάς και συμβιβάζεσαι με έναν λιγότερο φανταστικό κόσμο, πικρό και επώδυνο.
Βλέπεις τα όρια του εαυτού σου μέσα από ένα τέτοιο δίλημμα. Ό,τι και να γίνει τον μαθαίνεις καλύτερα. Και τον έχεις σύμμαχο πια, όχι εχθρό…

"Υπέροχο τίποτα...."

Κρύβω τους χρόνιους φόβους μου κάτω από το χαλί.
Με την παραμικρή κίνηση αναδύονται στην επιφάνεια,
ελεύθεροι,
τρομακτικοί...
Στήνουν χορό με τους εφιάλτες της μέρας
και στο φως του ήλιου γίνονται άσπροι, αμείλικτοι.
Στο πέρασμα του θανάσιμου χορού γίνονται όλα στάχτη...
Η πραγματικότητα γίνεται παράνοια,
οι φωνές των ανθρώπων απόμακρο βουητό
και τα όνειρα χάνονται απραγματοποίητα...

"Υπέροχο τίποτα, η ανάσα σου ζαλίζει
μα πάνω σου κρατιέμαι ζωντανός.
Υπέροχο τίποτα, η γλώσσα σου με σκίζει
αφήνοντας σημάδια που δεν σβήνει ο καιρός..."

"Έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές..."

Ο apsoy με κάλεσε σε νέο όμορφο παιχνίδι... (Τελικά η μπλογκοσφαιρα παίζει!!)

Πώς να πεις άραγε το "σ' αγαπώ"?? Κι αν είσαι αδέξιος με τις λέξεις? Αρχίζεις το τραγούδι..
Το οποίο δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να το βρω. Ο Αγγελάκας από την πρώτη στιγμή υπήρξε ο απόλυτος εκφραστής των συναισθημάτων μου: του πόνου, της χαράς, της λύπης,της αγάπης και του έρωτα..

Γονάτισα και ζήτησα απ' τα θλιμμένα σύννεφα
να λάμψουν, να ξεσπάσουν με βροχές,
κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας τ' άλλου τις πληγές

Μεθούσαμε και πίναμε απ' τα φιλιά που δίναμε
και σβήναν μία μία οι φωτιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές

Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα

ν' αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,

κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές

Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ' όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.

Καλώ λοιπόν και εγώ να μας πουν το "σ' αγαπώ" μέσα από ένα τραγούδι:
τον "dazed & confused" (άλλο ένα παιχνίδι φτιαγμένο για το blog σου, τυχερέ..)
τον argy (για να μην λες ότι σε ξέχασα ξανά..)
την oneiroparmenh (βαρέθηκες να παίζεις??)
τον bluelephant
και τον raslowbap
(και φυσικά όποιον άλλον θέλει..)

love & poison δεν σου δίνω πρόσκληση επειδή ξέρω πως είσαι ξενέρωτος και δεν θες να παίζεις μαζί μας.. Καλά, καλά... αν αλλάξεις γνώμη παίξε και εσύ..

123.... 6, 7, 8....

Μετά από πρόσκληση του love & poison (η οποία ήρθε στην καλύτερη στιγμή, καθώς βρισκόμουν στο απόλυτο αδιέξοδο σχετικά με το ποια θα είναι η επόμενη μου ανάρτηση!!!), πρέπει να γράψω από τη σελίδα 123 του πρώτου βιβλίου που θα βρω μπροστά μου (οκ.. μπορεί να ήταν και το δεύτερο) την 6η, την 7η και την 8η περίοδο...

...."Εκατό χρόνια μοναξιάς", Gabriel Garcia Marquez, σελίδα 123...

"Είναι αρκετά ηλίθιοι για να τον εκτελέσουν εδώ", είπε.
Ήταν τόσο σίγουρη ώστε είχε προβλέψει τον τρόπο με τον οποίο θ' άνοιγε την πόρτα για να τον αποχαιρετήσει κουνώντας του το χέρι.
"Δεν θα τον περάσουν από τους δρόμους", επέμενε ο Χοσέ Αρκάδιο, "με έξι φοβισμένους στρατιώτες και ξέροντας ότι ο κόσμος είναι έτοιμος για τα πάντα".


Σειρά έχουν η nathalie, ο ονειροφερμένος, η baby lemonade, το πνεύμα, η ονειροπαρμένη και όποιος άλλος θέλει..

Some friends from Brazil!! (part 2)

Η Βραζιλία έγινε πλέον μόνιμο καταφύγιο στα ταξίδια διαφυγής από την πραγματικότητα. Και πότε δεν ήταν δηλαδή!! Να μερικοί φίλοι από το τελευταίο μου "ταξίδι" εκεί! Πρόσωπα γελαστά ή θλιμμένα, με χαμόγελα ή δάκρυα, πονηρά και μαζί αθώα, όλα ίδια, κάτω από τον ίδιο λαμπρό ήλιο.


Update: Ξέχασα να σας συστήσω τις Βραζιλιάνες φίλες μου!! Love & poison, μετά από πολλές παρακλήσεις η επιθυμία σου έγινε πραγματικότητα!! Θύμισε μου όταν πάμε Βραζιλία να σου τις γνωρίσω!!

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

Οδυσσέας Ελύτης, Μονόγραμμα

Τα μυστικά του παρελθόντος....

Μυστικά του παρελθόντος, καταχωνιασμένα στο σεντούκι της λήθης,
έρχονται σήμερα και με ξυπνάνε.
Μα πώς γίνεται να βγήκαν από εκεί; Αφού τα είχα κλειδώσει.
Τα είχα κρύψει, τα είχα διαγράψει, τα είχα ξεχάσει. Τα είχα ξεχάσει;
Μόνο που αυτά δεν με ξέχασαν από τότε.
Και να τα πάλι, ολοζώντανα μπροστά μου, τα μυστικά του παρελθόντος,
ζητάνε εξηγήσεις για τη μακρόχρονη απομόνωση τους.

"Το φως του ήλιου...."

"....Θαρρώ πως πάτησα το πόδι μου στη γη
μια ακτίνα του ήλιου ακολουθώ,
τώρα σιωπή ανοίγω τα μάτια
κι έτσι τελειώνουν όλα
καθώς το φως του ήλιου.....

...το φως του ήλιου με ξυπνά...."

Σήμερα μετά από πολύ καιρό παρατήρησα ξανά πόσο φωτεινό είναι το φως του ήλιου.
Πόσο όμορφα μοιάζουν όλα κάτω από την λαμπρότητα του.
Ακόμα και αυτά που χτες μοιάζαν άσχημα.

Dreaming Brazil....

Μετά από ένα από τα χειρότερα σαββατοκύριακα μου (ένα διαγώνισμα ιστορία, ένα έκθεση και στο καπάκι και ένα κρύωμα!), ετοιμάζομαι για ακόμα ένα νοητικό ταξίδι στην Βραζιλία!

Οι πιτσιρικάδες στη φώτο φαίνονται πολύ ευτυχισμένοι!
Κάτι θα ξέρουν...

Run away....

Τι κάνεις όταν στην ψυχή σου νιώθεις ένα τεράστιο κενό?
Τι κάνεις όταν δεν σε εμπνέει τίποτα, παρά μόνο η "φυγή"?
Η "φυγή" από μια ζωή συμβατική, κρυμμένη πίσω από το προσωπείο της ευτυχίας.

People are strange....

Μερικοί άνθρωποι πρέπει να έχουν τελικά πολλά κόμπλεξ!
Γιατί μόνο κομπλεξικό μπορώ να πω κάποιον που συστηματικά με τις κουβέντες και τα λόγια του προσπαθεί να καταστρέψει το όνειρο ενός άλλου.
Από πότε όμως αυτός που τολμάει και κάνει όνειρα είναι εγωιστής?
Από πότε αυτός που προσπαθεί να αλλάξει μια ζωή που δεν τον εκφράζει σκέφτεται μόνο τον εαυτό του?

Ειλικρινά είναι φορές που δεν μπορώ να καταλάβω τους άλλους...
Είναι φορές που εκπλήσσομαι από τη συμπεριφορά ακόμα και ατόμων που νομίζω ότι ξέρω. Δεν μπορώ να καταλάβω πως θέλουν να με βλέπουν! Είμαι χαρούμενη, με βρίσκουν εγωίστρια, κουραστική, ότι σκέφτομαι μόνο εμένα.. Είμαι λυπημένη, με βρίσκουν καταθλιπτική, μονότονη... Έχει αρχίσει να με κουράζει αυτή η κατάσταση. Αισθάνομαι ότι αρχίζω και χάνω την εμπιστοσύνη απέναντι και στα πιο κοντινά μου πρόσωπα.