Ύστερα από πρόσκληση της zekia, πρέπει να αποκαλύψω 7 αλήθειες σχετικά με μένα...
1.Είμαι η Αγγελική, αλλά δεν ξέρω αν είμαι καλά.
2.Έδωσα πανελλαδικές τον Ιούνιο και πέρασα Ψυχολογία στην Αθήνα. Τώρα δεν ξέρω ποιος τρελός θα έρθει να τον ψυχολογήσω εγώ.. θα ‘ναι σίγουρα πραγματικά τρελός για να έρθει σε μένα. Θα δούμε σε 4-5 χρόνια (αν πάρω το πτυχίο φυσικά..)
3.Το αγαπημένο μου φαΐ είναι τα μακαρόνια. Οποιοδήποτε είδος μακαρονιών και με οποιονδήποτε τρόπο είναι μαγειρεμένα, ακόμα και σκέτα με τυρί! Μεγάλη λατρεία λέμε...
4.Βρίζω σαν λιμενεργάτης...
5.Αν έχω καλή παρέα, μπορώ να πάω μέχρι και σε κλαμπάκι με σκυλάδικα και να περάσω υπέροχα.
6.Το πιο πρόσφατο παρατσούκλι μου είναι ‘‘Διαμαντής’’! Τώρα μη με ρωτάτε πως βγήκε.. μεγάλη ιστορία. Πάντως, αν με δείτε στον δρόμο, φωνάξτε ‘‘Διαμαντής’’ και να δείτε που θα γυρίσω!
7.Μικρή δεν είχα πιπίλα, αλλά πιπιλούσα το δάχτυλο μου μέχρι που πήγα 8. Τότε ντρεπόμουν να το παραδεχτώ, τώρα το βρίσκω χαριτωμένο.
Όποιος θέλει μπορεί να συνεχίσει το παιχνίδι...
Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008
7 αλήθειες...
Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2008
Απλά μια διαπίστωση...
Μια ζωή έψαχνα ανθρώπους να με συντροφεύουν, που να είναι ίδιοι με μένα.
Αυτό που λέμε.. αδελφές ψυχές, άνθρωποι πλασμένοι ο ένας για τον άλλον.
Να σκέφτονται όπως κι εγώ...
Να μπορώ να μοιραστώ πράγματα μαζί τους...
Να μην χρειάζεται να μιλήσω, να με καταλαβαίνουν από πριν...
Είμαι δύσκολος χαρακτήρας, δε λέω...
Και πάντα απογοητευόμουν, όπως είναι φυσικό!
Που να βρεις αυτόν που περιμένεις;
Που να βρεις το άλλο σου μισό σε τέτοιο κόσμο;
(Και δεν εννοώ πάντα τον έρωτα.. γιατί σε όποιον έχω πει αυτές τις σκέψεις τις έχει παρεξηγήσει!)
Αυτό που μου έλειπε είναι η συντροφικότητα...
...απλά ένας άνθρωπος που να είναι ΔΙΚΟΣ μου, με όλη την έννοια της λέξης!
...να νιώθεις ότι είσαι σημαντικός για κάποιον, χωρίς να έχεις κάνει κάτι σπουδαίο γι' αυτόν.
Πρόσφατα, μετά από μια τυχαία συζήτηση, ανακάλυψα πόσο λάθος ήμουν τόσα χρόνια!
Ανακάλυψα πως είχα ανθρώπους γύρω μου που ήταν πραγματικά ΔΙΚΟΙ μου.
Και πως κάποιος για να σε καταλάβει δεν είναι ανάγκη να είναι ίδιος με σένα...
...αρκεί μόνο να σε αγαπάει.
Και ήταν πολλοί αυτοί! Πιο πολλοί απ' ό,τι περίμενα δηλαδή...
Απλά δεν το είχα καταλάβει αυτό, επειδή ήταν διαφορετικοί με μένα στον χαρακτήρα.
Τόσα χρόνια αναζητούσα κάτι συγκεκριμένο κι αυτό με είχε τυφλώσει!
Τώρα πια που κοντεύω να τους χάσω, ξεκινάω έναν αγώνα δρόμου να κερδίσω κάτι που ποτέ δεν είχα...
Αν θες πες το φιλία, αν θες πες το κάπως αλλιώς... εμένα το ίδιο μου κάνει.
Αλλά πιστεύω πως δεν είναι αργά...
Μπορεί να έχασα πολύτιμο χρόνο, μπορώ να ξεκινήσω όμως από τον δεύτερο γύρο...
Δεν ξέρω...
Ο καιρός θα δείξει!!!
Τ' Αστέρια, το Φεγγάρι και οι Άνεμοι, πάντως, είναι για μια φορά με το μέρος μου!
Δεν είναι ανάρτηση αυτό... είναι απλά μια διαπίστωση...
(Nick Cave- Are you the one that I’ve been waiting for?)
Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2008
127 Ψυχολόγοι...
...συνιστούν Δαφνί.. Αυτοί ξέρουν!
Παιχνιδάκι λοιπόν και πρέπει να απαντήσω τις παρακάτω ερωτήσεις...
Ακονίζουμε τα μολύβια μας και ξεκινάμε...
1)Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις;
Όλα!! Είμαι πολύ περίεργη και ευτυχώς που δεν είμαι γάτα!
2)Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά;
1- τον μπαμπά μου!
3)Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομα σου, τι όνομα θα διάλεγες;
Δεν θα άλλαζα, μου αρέσει το όνομα μου. Εντάξει.. αν μου έβαζαν το πιστόλι στον κρόταφο θα διάλεγα ένα όνομα λουλουδιού. Τριανταφυλλιά, ας πούμε, ή Γιασεμί.
4)Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου;
Δεν θέλω ταφόπετρα, θέλω λουλούδια από πάνω μου.. να γίνω και κάτι χρήσιμο!
5)Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει απόλυτα!
Δεν μου ταιριάζει κανένα απόλυτα.. οι ήρωες των παραμυθιών δεν είναι γκαντέμηδες όπως εγώ..
6)Διάλεξε καινούργιους γονείς!
Νομίζω ότι κι αυτοί που έχω τώρα μου κάνουν!
7)Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου!
Δεν έχω διάσημα λόγια, αλλά το πιο πρόσφατο motto μου είναι το ‘‘Κάνε τον χειμώνα καλοκαίρι!’’ του Κότσιρα. Για ευνόητους λόγους!
8)Αν ήσουν συγγραφέας ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος;
Ταξιδιωτικός οδηγός του Ναυπλίου!- δεν θα ήταν μυθιστόρημα!
9)Αν ήσουν αυτοκίνητο τι μάρκα θα ήσουν;
Καμία προτίμηση.. Προτιμώ τις μηχανές.
10)Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν;
Κάτι που να πετάει… αετός ή γεράκι.
11)Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;
Που ξέρω τι πρέπει να αλλάξω στη ζωή μου, αλλά διστάζω να το κάνω. Γενικά όμως προσπαθώ να μην μετανιώνω γι αυτά που κάνω και πιστεύω ότι το έχω καταφέρει μέχρι έναν βαθμό.
12)Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται.
Τίποτα συγκεκριμένο… μόνο για τις στιγμές γέλιου και αφασίας.
13)Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον;
Δεν ξέρω… ανάλογα τον κάποιο. Μάλλον όχι, αλλά θα έκανα ό,τι μπορούσα για να βοηθήσω κάποιον που με χρειάζεται.
Ανοιχτή πρόσκληση... Όποιος θέλει μπορεί να συνεχίσει το παιχνίδι.
Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2008
Η ζωή είναι γλυκιά....
...και γίνεται ακόμα πιο γλυκιά όταν ακούς ένα μικρό παιδάκι να τραγουδάει αυτήν την φράση!
Δευτέρα 27 Οκτωβρίου 2008
όπου γελάσω φρίκης μορφασμός μ' αντιγράφει,
κι αν τραγουδήσω η ζήλεια βρίζει, γελάει, δαγκώνει.
ένα ρούχο αδειανό που πίσω μου κουτσαίνει
σα σκιάχτρο με χαμόγελο όλο αίμα.
Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2008
Long, cold winter....
Κάποιος μου ζωγράφισε έναν ήλιο και μου είπε να χαμογελάω περισσότερο.
Πήρα τον ήλιο και τον έβαλα να λάμπει στον γκρίζο ουρανό μου.
Δεν τα κατάφερε για πολύ... τα σύννεφα τον νίκησαν.
Τον πότισε η βροχή.
Έχασε την λάμψη του.
Ξέβαψαν τα χρώματα του και έγινε κίτρινο το χρώμα της βροχής.
Κατάντησε κι αυτός ένα νεκρό αστέρι...
Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008
Γιάννης Αγγελάκας και οι Επισκέπτες...
...μετά από πολύ καιρό και πολλές αναβολές...
...ήρθαν οι Επισκέπτες!!
Τραγούδησαν Χωρίς κανόνα...
Άγρια τραγούδια.. Αιρετικά... Άγρια λόγια...
Σαν την Άγρια των άστρων μουσική που βρέχει όνειρα Όταν χαράζει...
"Από δω και πάνω στου γλεντιού το σαματά,με ένα αστείο σάλτο ανεβαίνω.
Από δω και πάνω πεινασμένη μου καρδιά,
με χαρά και δάκρυα σε χορταίνω.
Από δω και πάνω δε ρωτάω άλλο πια
τι ζητώ που πάω και ποιος να ΄μαι.
Από δω και πάνω σταματώ τις προσευχές,
από δω και πάνω δε φοβάμαι."
Ο Σαδίκης στον κόσμο του, όπως πάντα... τέλειος!!Ίσως ήταν η καλύτερη συναυλία του Αγγελάκα, απ' όσες έχω πάει μέχρι τώρα!
Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2008
Επισκέπτες
Από μικρή μου άρεσε να ταξιδεύω στον ουρανό.
Το άπειρο πάντα με μάγευε.
Όχι μόνο την νύχτα, αλλά και την μέρα...
...να χάνομαι στο γαλάζιο..
...να παίζω με τα σύννεφα..
...να τους δίνω σχήματα και μορφές που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να δει.. άλογα να τρέχουν σε αέρινες κούρσες, χαμογελαστά πρόσωπα, δελφίνια να πηδούν έξω απ' τα κύματα...
Αλήθεια... έχεις προσέξει ποτέ τα σύννεφα;
Έχεις δει τι φανταστικές μορφές μπορούν να πάρουν;
Σαν νησάκια μοιάζουν μέσα σε μια ατελείωτη αέρινη θάλασσα.
Κλείνεις τα μάτια κι ακούς τον ψίθυρο του αέρα... ακούς τα σύννεφα να σε καλούν...
Και ξαφνικά... ανεβαίνεις πάνω στο πιο μικρό, το πιο τρελό, το πιο παιχνιδιάρικο σύννεφο!
Και σε ταξιδεύουν όλα μαζί στον δικό τους κόσμο, κάπου που θα ήθελαν να πάνε όλοι αλλά κανένας δεν μπορεί, κάπου στο άπειρο...
Γιατί επισκέπτες είναι...
Ταξιδιώτες προς την χώρα των ονείρων...
Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2008
Κι εγώ π' αγάπησα τα πλοία που σφυρίζουνε στη βραδινήν ομίχλη
Κι εγώ που ήμουνα πάντα ένα μαντίλι στο ψηλότερο κατάρτι
Κι εγώ π' αγκάλιασα το καθετί που πέρασε μπροστά μου
Αυτήν που ζητούσα δεν την συνάντησα ούτε στα πιο μεθυσμένα μου όνειρα.
Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2008
At the time of living decay....
βρώμα...μια αφόρητη δυσωδία βγήκε από την γη να καλύψει τον ουρανό,
να κρύψει τ' άστρα, σαν μαύρο σύννεφο...
και ο μόνος ήχος που ακουγόταν πια ήταν φωνές κοράκων,
στρίγγες κραυγές,
εκκωφαντικά χάχανα,
παραπλανητικά χαμόγελα...
η όραση άρχισε να θολώνει,
η ακοή χάθηκε...
και παρέμεινε μόνο μια θολή αίσθηση της πραγματικότητας...
τα σώματα πια δεν άντεχαν το βάρος της συνείδησης,
καμπούριαζαν κι ακουμπούσαν στη γη...
λες και αυτή θα μπορούσε ν' ανοίξει,
να τ' αγκαλιάσει σαν μάνα,
να τα κρύψει...
στον καιρό της ζωντανής φθοράς...
(Anathema- Cries on the wind)
Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2008
Ταξίδι....
...από τη Δύση στο Βορρά κι από εκεί ξανά πίσω.
Πίσω... εκεί που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένα σπίτι. Δεν υπάρχει τίποτα όμως. Και δεν θυμάμαι κανένα σπίτι...
Στους δρόμους λοιπόν...
Ταξίδι προς αναζήτηση κάτι αόριστου και απροσδιόριστου.
Αρκεί να αισθάνεσαι να σε καλεί η σειρήνα ενός νέου Έρωτα. Ή ακόμα και το σταθερό τραγούδι της Φιλίας...
Σε κάθε περίπτωση, βλέπεις ένα αμυδρό φως πέρα στον ορίζοντα.
Μοιάζει με φάρο που στέκεται μονάχος πάνω σε γκρίζο βράχο στη μέση της θάλασσας, να τον τρων τα κύματα και η βροχή.
Είναι εκεί όμως κάθε στιγμή, να σου δείχνει τον δρόμο, σαν μπούσουλας...
Αγάπη ακριβή μου για να 'ρθω να σε βρω
Μέσα στ' αστέρια σαν φως θα ταξιδέψω
Σαν άστρο θα πέσω για να 'ρθω να σε βρω
Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2008
Το σεντούκι με τις αναμνήσεις
Άνοιξε το σεντούκι με τις αναμνήσεις σήμερα... Αιφνιδίως!
Χρόνια κλειδωμένο... σχεδόν ξεχασμένο, να καταστέφεται από την υγρασία και την σκόνη.
Μα πάντα έρχεται ο καιρός που θα ξανανοίξει, όσα χρόνια κι αν περάσουν...
Να τι βρήκα μέσα...
...ένα ζευγάρι στραπατσαρισμένα παιδικά φτερά, που ευτυχώς πετάνε ακόμα, κι ας χάσανε την λάμψη τους. Μόνο που είναι πολύ μικρά πλέων για την πλάτη μου...
...ένα μάτσο ξεχασμένες δικές μου υποσχέσεις, να χορεύουν μόνες στο λυκόφως και να ζητούν επιτέλους να τις εκπληρώσω.
...διαλυμένα παιδικά όνειρα, που δεν άντεξαν να ζήσουν μέσα σε τόση σκόνη, λες κι ήταν εύθραυστα και δεν μπορούσαν ν' ανασάνουν.
...χαμένες παιδικές φιλίες, στοιχειωμένοι παιδικοί έρωτες, καταδικασμένα σε λήθη και τα δυο.
...παιδικές καλοκαιρινές αναμνήσεις χαράς σε νησιά και θάλασσες, με ήλιο και φως. Σε φόντο ασπρόμαυρο όμως, χωρίς να ξέρω το γιατί.
...ανόητες φοβίες και εμμονές, που γίνονταν τεράστιες από την παιδική φαντασία και το σκοτάδι. Τώρα ζουν κι αυτές την παρακμή τους σε κάποια άκρη του σεντουκιού μου, ξεχασμένες, να ψάχνουν πάντα την ευκαιρία να μεγαλώσουν πάλι και να με στοιχειώσουν ξανά.
Το έκλεισα τρομαγμένη, όπως κάνω πάντα. Μάλλον ποτέ δεν θα είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω το παρελθόν...
Το σεντούκι όμως τι πρέπει να το κάνω; Ποια είναι η θέση του;
Πίσω στην γωνία με τις σκόνες και τις αράχνες που συνήθισε ή κάψιμο μαζί με όλα όσα έχει μέσα;;;
Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2008
Keep on...
Ρίχνεις το φταίξιμο στον εαυτό σου.
Πάντα και για όλα...
Δεν κοιτάς ποιος έχει δίκιο ή άδικο.
Απλά λες ότι φταις πάλι εσύ, κι ας ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι αυτή τη φορά δεν έκανες τίποτα λάθος...
Ρίχνεις το φταίξιμο στον εαυτό σου.
Γιατί ξέρεις ότι δεν υπάρχει λογική που να σε αθωώνει...
Γιατί ξέρεις πως έτσι θα καταφέρεις να συνεχίσεις.
...μόνο έτσι θα καταφέρεις να συνεχίσεις...
Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2008
ΚΡΑΚ
Είναι κάτι στιγμές που ακούς ένα φοβερό ΚΡΑΚ κάπου μέσα σου..
Σαν κάτι να χαράσσεται και να σπάει...
Δεν πονάει.
Απλά νιώθεις κάτι να αλλάζει... να αλλοιώνεται... για πάντα.
Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2008
What made the river so cold?
Ναύπλιο. Απέναντι το Άστρος.
Μπλε. Γκρι. Γαλάζιο... η θάλασσα παλεύει με τον ουρανό και τα σύννεφα. Όλα μαζί ανακατεμένα στην παλέτα του καιρού.
Η πρώτη βροχή του χειμώνα και ακόμα δεν τελείωσε το καλοκαίρι... Βιάστηκε να φύγει κι αυτό λες και το κυνηγούσε ο χρόνος. Ανελέητος, όπως πάντα, δεν αφήνει το καλοκαίρι να ομορφύνει τα άνθη του λίγο ακόμα...
Όλα μπλε...
Τόση λύπη και δεν έχει τελειώσει ακόμα το καλοκαίρι...
Σκέψεις του παρελθόντος επιστρέφουν ξανά τώρα.
Μάλλον δεν είχαν φύγει ποτέ, παρ' ότι νόμιζα τότε ότι τις είχα διώξει...
"Έφτασα ως την άκρη του κόσμου για να σε βρω, μα δεν έβρισκα το τέλος. Ίσως ο κόσμος μου είναι τόσο μικρός, κι εγώ τόσο μικρή μέσα σ' αυτόν, πνίγομαι μέσα στην ύπαρξή μου..."
Το 'χω ξαναζήσει αυτό;
Δεν ξέρω...
Μα πώς γίνεται; Αφού εδώ έρχομαι για πρώτη φορά...
Το μπλε είναι ίδιο παντού. Σε όποια απόχρωση κι αν το βρεις: παντού ίδιο και παντού μπλε...
Μπλε... το χρώμα της λύπης.. Kι όμως η θάλασσα είναι μπλε, μπλε και η ελευθερία της...
Επιβιβάστηκαν όλες, γνωστές κι απόκρυφες, και μ' άφησαν επιτέλους...
Μα να.. κάποιες ξέφυγαν και κατευθύνονται ξανά προς εμένα.
...οι σκέψεις της παράνοιας..
Καλοδεχούμενες να 'ναι πάντα...
(7-7-08, 29/31-8-08)
(Anathema- A fine day to exit)
I got these feelings and I don't know why
I see all my fears in the darkness of light
what made the river so cold?
Τρίτη 26 Αυγούστου 2008
Σχεδόν φυσικά....
Όμορφο θα ήταν να μπορούσες να κάνεις όνειρα συνειδητά.
Τώρα είναι απαραίτητο με τέτοια πραγματικότητα- σκατά.
Βιάζεις τον εαυτό σου να κάνει όνειρα για να μπορεί να αντέξει...
Μα πως μπορεί να ζήσει το όνειρο μέσα στη βία;
Είναι εύθραυστο... το άγγιξες και με μιας χάθηκε στο πουθενά...
Και μετά... είναι απλά πιο σκατά απ' ότι ήταν πριν...
...ήταν απλά ένα όνειρο...
Πέμπτη 14 Αυγούστου 2008
No place like home...
Έκλεισα τα μάτια...
Ήξερα ότι αυτό το τρελό άλογο θα με πήγαινε σπίτι.
Και αφέθηκα στο ταξίδι, αφέθηκα στον αέρα και τη βροχή...
Μου τρυπούσε το πρόσωπο και έτρεμα.
Ήμουν κάτω από τ' άστρα κι έτρεμα.
Μα έφτασα επιτέλους σπίτι!
Όχι στο ψεύτικο... Στο αληθινό μου σπίτι.
Εκεί που η καρδιά αρχίζει ξανά να χτυπά στους κανονικούς τρελούς ρυθμούς της, η ανάσα ημερεύει και ο νους συναντά τη γαλήνη.
Είχε πανσέληνο όπως και τώρα.
Το φεγγάρι κείνο όμως ήταν διαφορετικό... σαν να έκλαιγε και τ' αστέρια γύρω να ήταν τα χιλιάδες φωτεινά δάκρυά του. Έκλαιγε για τη μοναξιά του. Μακάρι μόνο να μπορούσε ν' ακούσει τους χιλιάδες ονειροπόλους που πεισματικά συνεχίζουν και του μιλάνε.
Το τρελό άλογο το εμπιστεύτηκα και δεν με απογοήτευσε... με πήγε σπίτι καλπάζοντας, έστω και για λίγο...
They will take me away
And the tenderness I feel
Will send the dark underneath
Will I follow?
Τρίτη 12 Αυγούστου 2008
Temporary peace
Ξύπνησα με μια γλυκιά νοσταλγία σήμερα.
Ξανά...
Το μυαλό μου γέμισαν τα λόγια του...
"Υπάρχει μια έρημη γωνιά σ' αυτή τη γη, που τα χελιδόνια δεν φεύγουν ποτέ...
Αν πας το χειμώνα, θα τα βρεις εκεί... να περιμένουν στις ακτές και τους βράχους υπομονετικά να 'ρθει το καλοκαίρι. Γεμίζει ο αέρας γύρω και η θάλασσα από φωνές, φωνές πουλιών...
Κι η ψυχή σου θέλει να φωνάξει και αυτή μαζί τους, να την ακούσουν τα κύματα και ο αγέρας... Το γκρίζο του χειμώνα δεν ζει εκεί. Εκεί μόνο ζουν οι αναμνήσεις και τα χελιδόνια..."
Τα μάτια του έλαμπαν από μια απελπισμένη χαρά που δεν έσβηνε με τα χρόνια...
Ήξερε το μέρος που τα χελιδόνια δεν φεύγουν ποτέ...
Τετάρτη 6 Αυγούστου 2008
Bubble trip to the Moon...
Ταξίδεψε με πάνω σε μια τεράστια σαπουνόφουσκα, πήγαινε με στον πλανήτη με τα δυο Φεγγάρια...
Νομίζω ότι το έχω πιο πολύ ανάγκη τώρα από οτιδήποτε άλλο...
Έχω ανάγκη από ωραία παραμύθια για να αντέξω τη ζωή σε έναν τέτοιο, άγριο κόσμο...
Πως γίνεται να μην μπορείς να πετάξεις με τα καινούρια σου φτερά?
Είναι όμορφα, γυαλισμένα και ολοκαίνουρια...
Αλλά δεν μπορούν να πετάξουν.
Αδρανούν στην πλάτη σου ακίνητα και καχεκτικά.
Και ο πλανήτης με τα δυο Φεγγάρια μοιάζει με όμορφο ψέμα από εδώ κάτω...
Και η σαπουνόφουσκα που θα μας ταξίδευε θαρρώ πως έσπασε. Έγινε ένα Τίποτα στον αέρα...
Ας είναι...
Ακόμα και η Ασχήμια συνηθίζεται όταν ζεις τόσο καιρό μέσα σε αυτήν...
