No place like home...

Έκλεισα τα μάτια...
Ήξερα ότι αυτό το τρελό άλογο θα με πήγαινε σπίτι.
Και αφέθηκα στο ταξίδι, αφέθηκα στον αέρα και τη βροχή...
Μου τρυπούσε το πρόσωπο και έτρεμα.
Ήμουν κάτω από τ' άστρα κι έτρεμα.
Μα έφτασα επιτέλους σπίτι!
Όχι στο ψεύτικο... Στο αληθινό μου σπίτι.
Εκεί που η καρδιά αρχίζει ξανά να χτυπά στους κανονικούς τρελούς ρυθμούς της, η ανάσα ημερεύει και ο νους συναντά τη γαλήνη.
Είχε πανσέληνο όπως και τώρα.
Το φεγγάρι κείνο όμως ήταν διαφορετικό... σαν να έκλαιγε και τ' αστέρια γύρω να ήταν τα χιλιάδες φωτεινά δάκρυά του. Έκλαιγε για τη μοναξιά του. Μακάρι μόνο να μπορούσε ν' ακούσει τους χιλιάδες ονειροπόλους που πεισματικά συνεχίζουν και του μιλάνε.


Το τρελό άλογο το εμπιστεύτηκα και δεν με απογοήτευσε... με πήγε σπίτι καλπάζοντας, έστω και για λίγο...

(Portishead- The Rip)

Wild, white horses
They will take me away
And the tenderness I feel
Will send the dark underneath
Will I follow?

Temporary peace

Ξύπνησα με μια γλυκιά νοσταλγία σήμερα.
Ξανά...
Το μυαλό μου γέμισαν τα λόγια του...
"Υπάρχει μια έρημη γωνιά σ' αυτή τη γη, που τα χελιδόνια δεν φεύγουν ποτέ...
Αν πας το χειμώνα, θα τα βρεις εκεί... να περιμένουν στις ακτές και τους βράχους υπομονετικά να 'ρθει το καλοκαίρι. Γεμίζει ο αέρας γύρω και η θάλασσα από φωνές, φωνές πουλιών...
Κι η ψυχή σου θέλει να φωνάξει και αυτή μαζί τους, να την ακούσουν τα κύματα και ο αγέρας... Το γκρίζο του χειμώνα δεν ζει εκεί. Εκεί μόνο ζουν οι αναμνήσεις και τα χελιδόνια..."

Τα μάτια του έλαμπαν από μια απελπισμένη χαρά που δεν έσβηνε με τα χρόνια...
Ήξερε το μέρος που τα χελιδόνια δεν φεύγουν ποτέ...

(Anathema- Temporary Peace)

Bubble trip to the Moon...

Ταξίδεψε με πάνω σε μια τεράστια σαπουνόφουσκα, πήγαινε με στον πλανήτη με τα δυο Φεγγάρια...
Νομίζω ότι το έχω πιο πολύ ανάγκη τώρα από οτιδήποτε άλλο...
Έχω ανάγκη από ωραία παραμύθια για να αντέξω τη ζωή σε έναν τέτοιο, άγριο κόσμο...



Πως γίνεται να μην μπορείς να πετάξεις με τα καινούρια σου φτερά?
Είναι όμορφα, γυαλισμένα και ολοκαίνουρια...
Αλλά δεν μπορούν να πετάξουν.
Αδρανούν στην πλάτη σου ακίνητα και καχεκτικά.
Και ο πλανήτης με τα δυο Φεγγάρια μοιάζει με όμορφο ψέμα από εδώ κάτω...
Και η σαπουνόφουσκα που θα μας ταξίδευε θαρρώ πως έσπασε. Έγινε ένα Τίποτα στον αέρα...

Ας είναι...
Ακόμα και η Ασχήμια συνηθίζεται όταν ζεις τόσο καιρό μέσα σε αυτήν...

(Placebo- Bitter End)

Μια καρδιά...

...από το Ναύπλιο...

Πτώση....

Βαθύ-βαθύ το πέσιμο,
βαθύ-βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ' ανοιχτά φτερά του,
βαθειά-βαθειά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής,-
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης, όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος, ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος,- πρόσεξε, θα πέσεις. Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι στο ταλάντευμα- ο εξαίσιος ίλιγγος. Έτσι κάθε απόβραδο
έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες.

Γιάννης Ρίτσος, Η Σονάτα του Σεληνόφωτος

(Και να που ήρθε ο καιρός να με αγγίξει
ένας ποιητής που ποτέ δεν μου άρεσε.
Ο "ίλιγγος" είναι κοινός για όλους.)

Ουρανός με αστέρια...

Μαγεία.
Κοιτάζαμε τον ουρανό πάλι, σαν να περιμέναμε κάτι να μας στείλει.
Ένα αστέρι έπεσε από το σκοτεινό σπίτι του στα πόδια μας.
Είναι αργά πια.. μην το κοιτάς που αργοσβήνει.
Χάνει τα χρώματα και τη λάμψη του.
Κανείς δεν πρόλαβε να κάνει ευχή.
Πάντα θα είναι αργά...

Έμεινε τουλάχιστον η ομορφιά του έναστρου ουρανού τυπωμένη στην καρδιά μας...
...που με τους φωτεινούς κατοίκους του καταφέρνει και κάνει την μοναξιά μας να μοιάζει μικρότερη.
Και ίσως όχι τόσο εχθρική...

(Sigur Ros- Untitled 1)

Υ.Γ. Εις ανάμνηση ενός υπέροχου ουρανού με ένα ακόμα πιο υπέροχο ολόγιομο φεγγάρι στην Κρήτη...

Αν μπορούσα...

...να παρατείνω για πάντα μια στιγμή της ζωής μου, θα ήταν φυσικά οι διακοπές, όπως και οι περισσότεροι από εσάς, φαντάζομαι! Αυτά που αισθάνομαι κάθε φορά στη Κρήτη είναι μαγεία. Έχω πάει τόσες φορές και δεν λέω να την βαρεθώ. Κι ούτε πιστεύω πως πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο πια..
Τώρα έχω φτάσει σε σημείο να μετανιώνω που δήλωσα πρώτη σχολή στην Αθήνα και όχι την αντίστοιχη του Ρεθύμνου!
Το μόνο άσχημο φέτος ήταν οι φωτιές που έμπαιναν κατά διαστήματα σε διάφορα μέρη κοντά στην περιοχή που μέναμε. Είναι κάτι που δεν θέλω να θυμάμαι. Δυστυχώς, όπως μαθαίναμε αυτό έγινε και σε πολλές άλλες περιοχές, όπως πάντα δηλαδή..

Ελπίζω να περάσατε καλά όσοι έχετε πάει ήδη διακοπές και εύχομαι να περάσετε υπέροχα όσοι δεν έχετε πάει ακόμα...

Ο κύριος Κοχύλης της φωτογραφίας εθεάθη σε μια παραλία της νότιας Κρήτης να πλατσουρίζει στο Λιβυκό... Βγάλαμε τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες (πολύ φωτογένεια ο τύπος...) και ύστερα επέστρεψε στο σπίτι του- μην διαταράσσουμε και την οικολογική ισορροπία του νησιού...

Διάφανα Κρίνα....

Κινήσανε πριν χρόνια σαν τα τρένα
που ολόφωτα διασχίζαν τα όνειρά τους
τρελά πουλιά με μάτια πληγωμένα
συντρόφευαν την άγρυπνη χαρά τους

Μεθύσανε σε μπαρ ναυαγισμένα
μ' αγγέλους που 'χαν χάσει τα φτερά τους
και μοιάζαν με παιδιά εγκατελειμμένα
που φτιάχναν βάρκες με τη χάρτινη καρδιά τους

Στο δρόμο συναντούσαν υπνοβάτες,
νεκρές ψυχές που αναζητούσαν τα κορμιά τους,
σκιάχτρα που ξεδιψούσαν μ' αυταπάτες,
τρελούς που κυνηγούσαν τη σκιά τους

Τις νύχτες κάτω από τ' άστρα που σπινθήριζαν
μέσα στην ρόδινη σιωπή του γαλαξία
Θυμόντουσαν το σπίτι που γεννήθηκαν
και μια σκυφτή στην κάμαρα οπτασία:
τη μοίρα τους που τους κοίταζε σαν ξένους

Κι ακούγανε φωνές που τους καλούσανε
και λέγανε τα μαύρα παραμύθια
τις ρίζες που τους κόψαν και πονούσανε
τη μοναξιά τη μόνη τους αλήθεια

(Διάφανα Κρίνα- Διάφανα Κρίνα)

(Αναγκαίο διάλειμμα στο τέλος μιας χρονιάς που κόντεψε να με τρελάνει...
Τα νεύρα μου θα εκτονωθούν στην Κρήτη και ελπίζω να μην επιστρέψουν και φέτος μαζί μου! Τα λέμε στο τέλος του μήνα.
Καλά να περνάτε!!!)

Στην "Ε"....

Όταν λείπει η έμπνευση...
πολλές φορές σε βοηθούν τα τραγούδια να εκφράσεις αυτό που θέλεις...

Όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομα η κραυγή σου
Και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις
Και κείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο κλείσει τη φωνή σου
Μα θα 'ναι αργά μεσάνυχτα και θα 'χεις κουραστεί

Όταν θ' αγαπήσεις το γέλιο σου και την αναπνοή σου
Και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις
Στο πλάι σου ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα στη ζωή σου
Τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε θ' αγγίξεις το κορμί σου
Και το βρεις τσακισμένο απ'τις πληγές
Και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες ν' ακούσουν τη φωνή σου
Κι οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές

(Στην Κ- Παύλος Σιδηρόπουλος)

Θα 'ρθει ο καιρός που θα σπάσω τη πόρτα...
Κι η καρδιά μου στο φως θα χημίξει...
Θα φύγω μακριά...
Θα πετάξω ψηλά...
Θα πετάω σ' ασύλληπτα ύψη....

Και τότε πια δε μπορεί...
Αυτή η φτηνή, αυτή η χλωμή τιποτένια μου θλίψη...
Θα μείνει ορφανή,
Θα γυρνάει σα τρελή,
Θα ζητάει να με βρει,
Και δεν θα με βρίσκει...

Κι ούτε πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει...
Δεν πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει...

Οι πρώτες ρωγμές νομίζω πως έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται...


(Αγγελάκας- Θα 'ρθει ο καιρός που θα σπάσω την πόρτα)

Ξέσπασμα...

Είναι φορές που η πραγματικότητα φαντάζει σαν τέρας... που έρχεται απειλητικά πάνω σου.

Οι δυνάμεις σου ξαφνικά εξαφανίζονται, είσαι έτοιμος να υποταχθείς στις ορέξεις της, όσο υπερβολικές κι αν είναι.

Νιώθεις μικρός.. ανίσχυρος... Τι μπορεί να κάνει ένα ανθρωπάκι, σκέφτεσαι, μπροστά στο τεράστιο Παιχνίδι της Ζωής;

Κι αποφασίζεις να ζεις έτσι.. να κάνει η Ζωή πάντα το πρώτο βήμα κι εσύ να την ακολουθείς σαν πιστός υπήκοος της.

Δεν ζεις... απλά υπάρχεις.


Και περιμένεις να ξημερώσει ξαφνικά μια διαφορετική μέρα, να βρεθείς σε έναν άλλον κόσμο, όπως στα όνειρα σου, που δεν τολμάς ποτέ να πραγματοποιήσεις.


Πράγματι... έτσι γίνεται. Θα συμβεί κάτι που θα σε κάνει να ξυπνήσεις από τον αιώνιο λήθαργο...


Θα κοιτάξεις γύρω σου και θα βρεις μόνο ένα κατεστραμμένο τοπίο... τη ζωή σου.


Θα αντιληφθείς ύπουλους ανθρώπους που, κρυμμένοι κάτω από τη μάσκα του "φίλου", θα επιμένουν να σε κάνουν να πονάς.


Όχι... δεν σου αξίζει αυτό και το ξέρεις... Στη προσπάθεια σου να διορθώσεις κάθε σου λάθος θα είσαι μόνος, όπως και σε κάθε άλλη πραγματική στιγμή σου.


Τα καταφέρνεις όμως.. δες! Για πρώτη φορά στηρίχτηκες στις δυνάμεις σου και ξεπέρασες τα εμπόδια.


Πετάς με τα δικά σου φτερά τώρα, μακριά από οτιδήποτε άσχημο. Ο καθαρός αέρας χτυπά στο πρόσωπό σου και το ανανεώνει. Η παλιά σου ζωή φαίνεται μικρή και ασήμαντη εκεί κάτω...


Βάφεις τη νέα σου ζωή με τα δικά σου χρώματα. Και δε ρωτάς κανένα γι' αυτό!!


Στο δρόμος σου θα βρεις καινούριους ορίζοντες για να ακολουθήσεις, καινούριους ανθρώπους για να ακουμπήσεις.. κι ένα καινούριο αίσθημα, το πιο δυνατό από όλα...


...την ΑΓΑΠΗ!


Είναι σαν την θάλασσα που επιτρέπει στο δροσερό νερό της να εισχωρήσει σε κάθε πόρο του κουρασμένου κορμιού σου...


Πρέπει πάντα να θυμάσαι αυτό... κανένας πόνος δεν είναι αρκετός για να σε κάνει να παρατήσεις το άγριο κυνήγι της ζωής!


Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ!
ΖΗΣΕ ΤΗΝ!!

(Razastarr-Κανένας πόνος δεν είναι αρκετός)

Ο καθρέφτης...

Θέλω έναν καθρέφτη.
Μαγικό...
Να μην δείχνει το πρόσωπο και το σώμα.
Να δείχνει αυτό που υπάρχει πιο μέσα.
Πίσω από τις μάσκες και την υποκρισία.
Βαθιά, βαθιά μέσα στην ψυχή...
Αυτό το μικρό, το ασήμαντο, που υπάρχει σε λίγους.
Αξιοπρέπεια θαρρώ το λένε...
Αν υπάρχει ακόμα...
Αλλά όλο και κάπου θα υπάρχει.
Καταχωνιασμένη και τρομαγμένη από την ασχήμια...
Θα πάρω λοιπόν αυτόν τον καθρέφτη-ερευνητή και θα γυρίσω όλο τον κόσμο προς αναζήτηση της χαμένης αξιοπρέπειας των ανθρώπων.
Ο καθρέφτης μαυρίζει όποτε η ψυχή κάποιου περιέχει μόνο κενό. Το άσχημο κενό, της κακίας.
Η μαυρίλα παραμένει στο γυαλί και ο καθρέφτης αν δεν αντικρίσει γρήγορα την Ομορφιά μπορεί να σπάσει, να χαθεί...

Σε ποιον άνθρωπό, όμως, θα την βρω;

Θάλασσα...

Ενώ βούλιαζα στον συνηθισμένο βάλτο της καθημερινότητας μου, μια μουσική αιθέρια πλημμύρισε τ' αυτιά μου, σαν θαλάσσια συμφωνία...
Και φαντάστηκα ξαφνικά ότι άκουγα τους ήχους μιας θάλασσας μακρινής και απροσδιόριστης, αλλά ταυτόχρονα οικείας και γνωστής. Ο αέρας απέκτησε μια μυρωδιά αρμύρας, όμοια με αυτή που γίνεται όλο και πιο έντονη καθώς πλησιάζουμε στο γαλάζιο νερό...
Και μια φωνή αχνή, από μακριά, άρχισε να μουρμουρίζει ακατάληπτες φράσεις και συμπλήρωνε με την ομορφιά της τη μουσική της θάλασσας...

Το κάλεσμα και η μελωδία του νερού...
Ποιος μπορεί να αντισταθεί;

(Θάλασσα- Μικρούτσικος)

Πίνω....

…στην υγειά όλων εκείνων που συνεχίζουν να προσπαθούν να με κάνουν να σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Δεν τα καταφέρνετε, μαϊμούδες, όσο κι αν προσπαθείτε. Το μόνο που θα πετύχετε στο τέλος είναι να μισήσω εσάς. Γι αυτό συνεχίστε έτσι. Καλά τα πάτε. Είναι αυτό ακριβώς που μου χρειάζεται!

‘’Δεν μας χορταίνεις, μαϊμού, δεν μας χορταίνεις.
Θέλουμε κι άλλο ψέμα…
Πριν ξεψυχήσεις, πριν χαθείς ξελόγιασε μας…

Πες μας γι' αυτούς που δεν αντέχουν να ζουν
πλάι σε σκιές που ενώ αιμορραγούν
μάσκες φορούν και επιμένουν ν' αγοράζουν
επιμένουν να πουλάν επιμένουν να μισούν και ν' αγαπάν’’

(Κράτα το show μαϊμού- Τρύπες)

True or False??

Ύστερα από πρόσκληση της λυδίας...
...πρέπει να γράψω 4 προτάσεις σχετικά με μένα, μόνο μία όμως από αυτές θα είναι σωστή. Κι εσείς πρέπει να την βρείτε.

Λοιπόν, αρχίζουμε...

1. Έχω ένα εξοχικό στην Copa Cabana και τα τελευταία χρόνια περνάω εκεί τα καλοκαίρια μου.

2. Κοιμάμαι το πολύ 5 ώρες την ημέρα.

3. Ήμουν ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στο Φεγγάρι αλλά δεν θέλησα να το κάνω θέμα. Δεν μου αρέσει η δημοσιότητα...

4. Μικρή είχα ένα όνειρο να ταξιδέψω με μηχανή σε όλο τον κόσμο και να βγάζω φωτογραφίες τα μέρη που επισκέπτομαι.

Αλήθειες και ψέματα από τους... dazed & confused, nathalie, narita, iliaxtida, the bluelephant, desa και φυσικά όποιον άλλο θέλει...

Aggelika in the moon....
παντού υπάρχει ένας μύθος..

Madrugada....

Συναυλία Madrugada σήμερα και αύριο και την Δευτέρα στην Θεσσαλονίκη..
Η γκαντεμιά μου φυσικά συνεχίζεται.. Μα καλά δεν τους είπαν για greek panellinies πριν έρθουν?? Ακριβώς στην μέση! Αν ήταν το επόμενο Σάββατο θα είχα τελειώσει και θα πήγαινα. Θα γιόρταζα εκεί πανηγυρικά το τέλος των εξετάσεων! Αλλά δεν είναι..
Το θετικό είναι ότι κάνουν τρεις συναυλίες και είναι sold out. Άρα μας πάνε. Άρα θα ξαναέρθουν.
Το αρνητικό είναι ότι δεν έχουν ακόμα κιθαρίστα. Άρα μπορεί να διαλυθούν. Άρα δεν θα ξαναέρθουν.

Σήμερα πρόκειται να ζήσω την απόλυτη παρακμή... Το αγαπημένο μου συγκρότημα έχει συναυλία και εγώ θα βλέπω κάπου Eurovision με τα αντικαταθλιπτικά (σοκολάτες) στο χέρι...

(Madrugada-Majesty)

Lights in the sky...

Νιώθω πως οι μέρες της απαισιοδοξίας μου έχουν πια τελειώσει. Ή τουλάχιστον οι μέρες που η απαισιοδοξία με καθήλωνε. Γιατί δεν την ξεφορτώνεσαι και τόσο εύκολα. Πάντα κάτι μένει πίσω.
Η απαισιοδοξία, όπως και η μοναξιά, είναι όμορφα τσιμπούρια. Στην αρχή τις επιζητείς, τις ευχαριστιέσαι κιόλας καμιά φορά. Αλλά είσαι ήδη βαθιά μέσα στον βούρκο όταν συνειδητοποιήσεις την πραγματική σου κατάσταση. Η Ελευθερία-Ευτυχία-Αισιοδοξία ( ή όπως αλλιώς θες να την πεις..) είναι ακριβώς από πάνω και σου τείνει το χέρι της να σε βοηθήσει να βγεις στο φως. Κάθε κίνηση σου όμως σε τραβά όλο και πιο βαθιά στο βούρκο. Κι εκεί που η λάσπη έφτανε στην αρχή μέχρι τα γόνατα σου, τώρα την βλέπεις ξαφνικά να έχει φτάσει μέχρι τον λαιμό σου...
Η Αισιοδοξία πάντα νικά όμως. Είναι η μόνη δύναμη, εξάλλου, που έχει ο άνθρωπος στη ζωή. Αυτή και το χαμόγελο...
Τ' αστέρια νομίζω λάμπουν πιο πολύ εκείνη την πρώτη νύχτα της Ελευθερίας...

Τι έλεγα? Α ναι.. η απαισιοδοξία μας πέθανε. Την σκότωσα όταν άνοιξα το κουτάκι με τις μνήμες και έντρομη το βρήκα άδειο. Μνημόσυνα δεν έχει. Κανείς δεν θέλει (πρέπει) να την θυμάται...

(Ane Brun- Little lights)

Μηδέν...

Κύκλοι, κύκλοι, κύκλοι γύρω στο δωμάτιο. Πουθενά μια άκρη. Κοιτάζω το ταβάνι, έξω στο δρόμο... Όλα παλιά τα βρίσκω, κουραστικά ίδια. Αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει ποτέ. Κι αν αλλάξει, εγώ θα 'χω φύγει τότε...
Οι άνθρωποι ίδιοι κι αυτοί, άσχημοι όπως πάντα. Χωρίς πρόσωπο, εκφράσεις, συναισθήματα, αγάλματα άχρωμα με χίλιες μάσκες το καθένα.
Μουντζούρες στο χαρτί. Κι άλλες μουντζούρες, στους τοίχους, στον αέρα, στον ουρανό. Κρύψαν τον ήλιο! Μουντζούρες παντού, χωρίς αρχή και τέλος, ένα χάος, σαν την ζωή. Όχι, αυτή τέλος έχει, νόημα δεν έχει.

Μου πήρε χρόνια να καταλάβω ότι οι άνθρωποι αγαπάνε τα παραμύθια. Όχι... δεν έχουν φαντασία... απλοί ψεύτες είναι. Αν είχαν φαντασία τα παραμύθια τους θα ήταν όμορφα, θα μιλούσαν για μαγεμένους κόσμους και για ευτυχία.
Αν είχαν φαντασία τα παραμύθια τους θα είχαν αξιοπρέπεια, όχι εγωισμό...

Κλείνω τα μάτια κι επιστρέφω στον δικό μου κόσμο ξανά. Αν τα κλείσω σφιχτά, ίσως πιστέψω κιόλας πως χάθηκε αυτός. Το καλύτερο φάρμακο, αλλά δυστυχώς κρατάει λίγο...
Κι ακόμα αναρωτιέμαι πως μπορεί να ζήσει κανείς χωρίς φαντασία. Τα όνειρα δίνουν την αθανασία, όχι η πραγματικότητα...

(Anathema- Violence)

18

Γίνομαι 18 σήμερα.
Παρακαλώ μη πει κανείς "Χρόνια Πολλά", δεν είναι μέρα χαράς η σημερινή.
Τώρα αρχίζει ο αγώνας... Αγώνας για να ελευθερώσω επιτέλους το παιδί που φυλάκισα πριν χρόνια βαθιά μέσα μου και να το διατηρήσω ζωντανό σ' έναν κόσμο που δεν αγαπά τα παιδιά.

Δεν είναι μέρα χαράς η σημερινή....

Πιο βαθιά....

Βουτιά στα παγωμένα νερά της μοναξιάς.
Πιο βαθιά. Αντέχω. Πήρα μεγάλη ανάσα σήμερα.

Ο κόσμος μοιάζει άγνωστος ξανά και μεγάλος και άγριος.
Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που γελούν και αυτοί που πονούν. Οι πρώτοι γελούν με τους δεύτερους και οι δεύτεροι πονούν επειδή υπάρχουν οι πρώτοι. Η ευτυχία ανήκει φυσικά σε αυτούς που γελούν. Η "ευτυχία" εξαγοράζεται, ο πόνος όχι, είναι free!

Πιο βαθιά...
.
.
.

Αλλάζει ο κόσμος το 'πα? Το 'πα...
Ανακάλυψα καινούριους διαδρόμους σε αυτόν τον λαβύρινθο. Το παιχνίδι γίνεται πιο συναρπαστικό, δεν το περίμενα. Για την έξοδο ούτε λόγος. Δεν την ψάχνω καν. Ξεχάστηκε κι αυτή.

Πιο βαθιά...
.
.
.

Η παράνοια απέχει ένα βήμα από την λογική. Αλλά ποιος είναι τρελός και ποιος σώφρων? Ποιος θα το βρει? Αδιαφορώ... Εγώ βαφτίζω τρελό όποιον φοράει μάσκα και προσποιείται τον ευτυχισμένο. Εσύ βαφτίζεις εμένα τρελή που μιλάω μόνη μου και που ονειρεύομαι δυνατά και που δεν σου μοιάζω και...
Αηδίασα με τόση ασχήμια γύρω. Μα που την κρύψαν την Ομορφιά, γαμώτο? Γέμισε ο κόσμος μας "ευτυχισμένους".
Ας είναι... Αδιαφορώ και γι' αυτό. Το τέλος είναι πάντα το ίδιο.

Πιο βαθιά...
.
.
.

Πόσο ακόμα? Μέχρι που φτάνει? Έχει πάτο η μοναξιά?